عنوان :
بررسي تاثير ليدوكائين 5/0% داخل بيني در درمان اسپاستيسيتي در بيماران دچار آسيب تروماتيك مغزي
محل تحصيل :
رشت
چكيده :
مقدمه: اسپاستيسيتي متعاقب آسيب تروماتيك مغزي (TBI) جزو قابل توجه ترين موانعي است كه براي بازگشت بيماران TBI به زندگي اجتماعي وجود دارد. اسپاستيسيتي ناشي از TBI درمان انتخابي يا قطعي خاصي ندارد و تاثير درمان¬هاي بكار رفته در اسپاستيسيتي ناشي از تروما يا بيماري¬هاي نخاعي در اسپاستيسيتي ناشي از TBI نشان داده نشده است. با توجه به اينكه آسيب تروماتيك به اعصاب محيطي با اختلالات كانال¬هاي سديمي همراه است مي¬توان متصور بود كه همين اختلالات متعاقب آسيب تروماتيك مغزي در اعصاب مركزي ايجاد شود و اين فرضيه مطرح مي¬شود كه با بلوك كانال¬هاي سديمي بتوان روش جديدي در درمان اسپاستيسيتي ايجاد كرد. روش تجويز دارو در اين مطالعه غير تهاجمي و از طريق داخل بيني بوده كه به راحتي قابل انجام و يك نوآوري در اينگونه بيماران است. مواد و روش: اين مطالعه بصورت نيمه¬تجربي با ارزيابي قبل و پس از تجويز دارو بر روي 15 بيمار واجدشرايط ورود به مطالعه بعمل آمد. براي اين منظور از انفوزيون داخل بيني ليدوكائين 5/0% از طريق كانولاي بيني استفاده شد دوز اوليه روزانه ليدوكائين 5/4 ميلي¬گرم به ازاي هر كيلوگرم وزن بدن بود كه تدريجاً به 6 ميلي گرم به ازاي هر كيلوگرم در روز افزايش يافت و مدت مطالعه كلاً 9 روز بود. شدت اسپاستيسيتي با مقياس¬هاي Ashworth و Modified Tardieu و تعداد دفعات اسپاسم با SFS (Spasm Frequency Score) ارزيابي شد و بيمار از لحاظ تعداد ضربان قلب، تعداد تنفس، فشار متوسط شرياني (MAP)، سطح آرام¬بخشي (RASS)، سطح هوشياري (GCS) و اشباع اكسيژن خون شرياني (SPo2) تحت مشاهده قرار گرفتند. بعد از جمع آوري اطلاعات، تمامي داده ها در بانك اطلاعاتي نرم¬افزار SPSS نسخه 21 ذخيره و سپس تجزيه تحليل انجام شد. براي توصيف داده¬ها از ميانگين، انحراف معيار، و درصد فراواني استفاده شد .جهت مقايسه تغييرات متغيرهاي كمي در دو مقطع زماني شروع و انتهاي درمان از آزمون Paired t-test استفاده شد. P-Value كمتر از 05/0 از نظر آماري، معني دار تلقي شد. نتايج: با ارزيابي اسپاستيسيتي در مقياس Ashworth در روز اول و انتهاي درمان كاهش در ميانگين مشاهده شد (بترتيب 51/0±46/3 و 91/0±46/1) كه اين كاهش معنادار بود (001/0>p). ارزيابي اسپاستيسيتي در مقياس Modified Tardieu نيز در روز اول و انتهاي درمان با كاهش در ميانگين همراه بود (بترتيب 5/0±6/3 و 51/0±26/1) و اين كاهش معنادار بود (001/0>p). اين كاهش در ميانگين در روز اول و انتهاي درمان در SFS هم ديده شد (بترتيب 88/3±3/13 و 51/0±8/3) كه اين كاهش هم معنادار بود (001/0>p). ارزيابي تعداد ضربان قلب (HR)، تعداد تنفس (RR)، فشار متوسط شرياني (MAP)، سطح آرام¬بخشي (RASS)، سطح هوشياري (GCS) و اشباع اكسيژن خون شرياني (SPo2) در روز اول و انتهاي درمان با تغييرات آماري معناداري همراه نبود. نتيجه¬گيري: درمان مداوم داخل بيني با ليدوكائين مي¬تواند در بيماران دچار آسيب مغزي ناشي از تروما كه واجد شرايط درمان هستند موثر باشد اما نياز است كه مطالعات بيشتري در اين زمينه با حجم نمونه بيشتر و مدت زمان طولاني¬تر بعمل آيد. كليدواژه¬ها: اسپاستيسيتي، ليدوكائين
شماره ركورد :
141776
دانشگاه :
علوم پزشكي گيلان
نسخه ديجيتال :
دارد
آدرس اينترنتي :
لينک به اين مدرک :

بازگشت