عنوان :
بررسي خصوصيات جمعيت شناختي، باليني، و پاراكلينيك آپانديسيت در كودكان مراجعه‌كننده به بيمارستان 17 شهريور شهر رشت از مهر 1393 الي اسفند 1394
محل تحصيل :
رشت
چكيده :
مقدمه: آپانديسيت به التهاب آپانديس گفته مي شود كه شايع ترين علت دردهاي حاد شكمي مي باشد. عليرغم پيشرفت هاي جديد در تشخيص و درمان بيماري ها، آپانديسيت هنوز به عنوان يك اورژانس جراحي مطرح است و تشخيص آن در سنين مختلف با چالش-هاي متفاوتي همراه است. هدف از اين مطالعه بررسي علايم باليني، آزمايشگاهي و تصويربرداري آپانديسيت حاد در كودكان و مقايسه ي بروز اين علايم بين گروه هاي سني و جنسيتي مي باشد. روش كار: در اين مطالعه ي مقطعي اطلاعات تمام كودكان زير 17 سال كه با تشخيص آپانديسيت حاد در بيمارستان 17 شهري از مهر ماه سال 1393 الي اسفند ماه 1394 بستري شده بودند با استفاده از روش سرشماري جمع آوري و مورد بررسي قرار گرفت. تشخيص آپانديسيت براساس ارزيابي آسيب شناسي بود و لذا موارد آپاندكتومي تصادفي و عدم بررسي آسيب شناسي يا نقص در پرونده از پژوهش خارج شدند. اطلاعات دموگرافيك، يافته هاي شرح حال و معاينات باليني، ارزيابي هاي تصوير برداري و آزمايشگاهي بيماران و همچنين اقدامات درماني شامل تجويز و زمان تجويز آنتي بيوتيك، درمان جراح و همچنين عوارض بعد از عمل از پرونده هاي ايشان استخراج شد. تجزيه و تحليل آماري توسط نرم افزار SPSS و با استفاده از آزمون هاي آماري student t-test، Mann-Whitney و مجذور كاي انجام شد. سطح معني داري براساس 05/0>p تعريف شد. نتايج: در اين مطالعه اطلاعات 201 بيمار مورد بررسي قرار گرفت كه از اين ميان 83 نفر (41.3%) پسر و 118 نفر (58.7%) دختر بودند. شايع ترين سن بروز آپانديسيت 7-12 سال (72/55%) و كمترين شيوع آن در بازه ي سني زير 2 سال (99/1%) بود. شايع¬ترين علايم باليني دل درد (193 بيمار)، بي اشتهايي (176) و تهوع و استفراغ (171) بود. تفاوت معناداري بين گروه هاي سني در تهوع، علايم ادراري و بي قراري وجود داشت (001/0>p). از ميان علايم باليني تب، تاكي كاردي، بي حالي، ريباند تندرنس و علائم اوپتراتور در گروه هاي سني يكسان نبود (05/0<p). در دختران، بيشترين شكايت مربوط به دل درد، استفراغ و بي اشتهايي و در پسران، بيشترين فراواني شكايات، ابتدا دل درد و سپس بي اشتهايي و تهوع بود (05/0<p). راديوگرافي در سه بيمار و سونوگرافي در 52 بيمار انجام شد كه داراي يافته هاي مطرح كننده ي آپانديسيت بودند. اختلاف معناداري بين يافته هاي راديولوژي و سونوگرافي بين گروه هاي سني وجود نداشت ولي يافته هاي سونوگرافي مثبت به طور معناداري در بيماران دختر بيشتر بود (03/0=p). شايع ترين يافته غيرطبيعي آزمايشگاهي قندخون (در 41 نفر)، هموگلوبين و ESR (هر يك در 22 نفر)، WBC (در 16نفر) و PMN (در 13 نفر) بود كه اختلاف معناداري بين گروه هاي سني و جنسيتي وجود نداشت (05/0<p). تنها 2 بيمار (1%) تحت درمان جراحي قرار نگرفتند. آنتي بيوتيك هاي تجويز شده شامل مترونيدازول و سفترياكسون (در 99% بيماران)، وانكومايسين (7%) و كليندامايسين (5%) بودند كه در 5/99% بيماران بيشتر از 24 ساعت از عمل جراحي تجويز شده بود. عوارض عمل تنها در 2 مورد (1%) گزارش شد. نتيجه گيري: شايع ترين سن ابتلا به آپانديسيت در جمعيت مورد مطالعه 9 تا 12 سال و شايعترين علامت باليني دل درد بود. با توجه به اينكه در اين سن بخصوص در دختران تشخيص افتراقي هاي متعددي علاوه بر آپانديسيت وجود دارد، يافته هاي اين مطالعه لزوم انجام بررسي هاي تصويربرداري را در بيماران مشكوك به آپانديسيت مطرح مي كند. از سوي ديگر تشخيصي بودن يافته هاي سونوگرافي در بسياري موارد آپانديسيت بخصوص در دختران، استفاده از اين روش تصويربرداري را در كنار يافته هاي باليني را توجيه مي كند.
شماره ركورد :
142096
دانشگاه :
علوم پزشكي گيلان
نسخه ديجيتال :
دارد
آدرس اينترنتي :
لينک به اين مدرک :

بازگشت