بهبود استراتژي هاي تزريق آب (آب افزايي) به منظور كاهش ميزان آب توليدي (برش آب) و افزايش ضريب بازيافت نهايي

اصفهان : دانشگاه صنعتي اصفهان

مهندسي نفت

كارشناسي ارشد

اين تحقيق با هدف بهبود استراتژي‌هاي تزريق آب در ميادين نفتي بالغ براي كاهش افزايش شديد توليد آب (كه مي‌تواند از 90٪ فراتر رود) و افزايش ضريب بازيافت نهايي نفت با ادغام مدل‌هاي ديجيتال پيشرفته و تكنيك‌هاي تزريق شيميايي انجام شده است. اين مطالعه بر ساخت يك مدل مخزن مجازي سه‌بعدي در يك الگوي 5 نقطه‌اي با استفاده از بسته CMG (IMEX ، Builder، Results Graph، STARS ) با ويژگي‌هاي سنگ و سيال مشابه ميادين بالغ مانند Komkol متكي بود. سپس پنج شرايط عملياتي انجام شد: تزريق مرسوم، كنترل طبقه‌بندي‌شده، افزايش نرخ تزريق در سازندهاي با نفوذپذيري كم، توقف تزريق و تزريق پليمر. نتايج با استفاده از منحني‌هاي توليد آب، ERF و نقشه‌هاي اشباع دوبعدي و سه‌بعدي تجزيه و تحليل شدند و آزمون‌هاي t در سطح معني‌داري 95٪ براي آزمايش فرضيه‌هاي مربوط به بهينه‌سازي الگو، بهبود شرايط تزريق، استفاده از پليمر و كارايي تحليل حساسيت CMG انجام شد. نتايج، برتري سناريوي تزريق پليمر را نشان داد، به طوري كه بازده تجمعي نفت از تقريباً 40000 بشكه در سناريوي بخار به 60000 بشكه افزايش يافت كه نشان‌دهنده افزايشي تقريباً 50 درصدي است. اين افزايش با كاهش قابل توجه در افزايش محتواي آب در مقايسه با سناريوهاي بخار، آب سرد و توقف تزريق همراه بود. اين موضوع تأييد مي‌كند كه بهينه‌سازي ويسكوزيته محيط تزريق و كنترل الگوي تزريق مي‌تواند يك چارچوب عملي براي به‌كارگيري تكنيك‌هاي شيميايي EOR در ميادين نفتي پيشرفته سوريه ايجاد كند، مشروط بر اينكه توسط مطالعات آزمايشگاهي محلي بيشتر پشتيباني شوند.

238357

مخازن

مهندسي شيمي

دانشگاه صنعتي اصفهان