بررسي و مقايسۀ ميزان موفقيت، با استفاده از داروي مدروكسي پروژسترون استات بجاي انتاگونيست GNRH در بيماران تحت عمل ميكرواينجكشن با استفاده از تخمك اهدايي- مطالعه كارآزمايي باليني يك سوكور

رشت

مقدمه: فوران زودرس LH، از علل عمده عدم موفقيت در طول تحريك كنترل شده تخمدان در زنان تحت IVF/ ICSI محسوب مي¬شود. پروتكل¬هاي تحريك كنترل شده تخمدان با تركيب آنتاگونيست GnRH و آگونيست GnRH جهت القاي بلوغ نهايي اووسيت¬ها، خطر ابتلا به سندرم تحريك بيش از حد تخمدان را تقريبا حذف مي¬كند. به نظر مي رسد كه مدروكسي پروژسترون 17-استات در جلوگيري از فوران زودرس LH در هنگام تحرًيك كنترل شده تخمدان مؤثر است. از طرفي كارايي اين دارو در ممانعت از فوران زودرس LH در مطالعات مختلف به اثبات رسيده است. با توجه به موردپسندتر و راحت¬تربودن روش درماني خوراكي مدروكسي پروژسترون 17- استات و به نوبه خود كاهش هزينه¬هاي بيماران، مطالعه حاضر با هدف بررسي اثربخشي مدروكسي پروژسترون 17- استات در چرخه تخمك اهدايي در مقايسه با پروتكل آنتاگونيست GnRH انجام شد. روش¬ها: اين مطالعه¬ي كارازمايي باليني يك¬سو كور با تخصيص تصادفي randomized clinical trial)) بر روي 216 نفر از مراجعين واجد شرايط جهت اهدا/ دريافت تخمك از روز 1تا 3 قاعدگي به مركز خصوصي ناباروري در سال 98 انجام شد. فرم مشخصات دموگرافيك و باليني (ميزان LH، استراديول و پروژسترون در روز تزريق HCG، سمع ضربان قلب در هفتۀ6 بارداري، تعداد جنين¬هاي منتقل¬شده، تعداد فوليكول¬هاي غالب، تعداد تخمك¬هاي M2 و رويت هيپراستيموليشن) بود. داده¬ها توسط نرم¬افزار SPSS-22 آناليز شد. جهت مقايسه دو گروه درماني (دريافت‌كننده مدروكسي پروژسترون 10 ميلي-گرم و انتاگونيست GNRH) از نظر متغيرهاي مختلف از آزمون¬هاي كاي¬دو و آزمون ناپارامتريك من¬ويتني استفاده شد. جهت مقايسه پيامد اصلي (رويت ضربان قلب جنين) بين دو گروه و تعديل اثر متغير سن از رگرسيون لجستيك استفاده¬شد. سطح معني¬داري آزمون¬ها 05/0> p در نظر گرفته شد. آناليز براساس INTENTION TO TREAT صورت¬گرفت. نتايج: 216 زن نابارور 108 نفر در گروه آنتاگونيست GnRH (گروه A) و 108 نفر در گروه مدروكسي پروژسترون 17- استات (گروه B) مورد بررسي قرار¬گرفتند. دو گروه از نظر صفات پايه مشابه بودند. علي¬رغم بيشتر بودن ميانه تعداد كل تخمك¬هاي بازيافت¬شده در گروه A نسبت به گروه B اين تفاوت از نظر آماري معنادار نبود (256/=0p). ميانه تعداد فوليكول بالغ درگروه B بيشتراز گروه A بود كه اين تفاوت نيز از نظر آماري معني‌دار نبود (958/=0p). همچنين فراواني حاملگي بيوشيميايي درگروه A بيشتراز گروه B بود. اين تفاوت از نظر آماري معني‌دار بود (026/0=p). فراواني رويت ضربان قلب درگروه A بيشتراز گروه B بود. اين تفاوت از نظر آماري معني‌دارنبود (483/0=p). نتيجه¬گيري: نتايج حاملگي منتج از انتقال جنين فريز نشان داد كه جنين¬هاي ناشي از اين رژيم دارويي، پتانسيل رشد مشابهي با گروه كنترل دارند. اين نتايج ايجاد يك رژيم دارويي جديد براي تحريك تخمدان با استفاده از MPA به¬عنوان يك جايگزين خوراكي براي آنالوگ¬هاي GnRH، در تركيب با كرايو¬پرزرويشن جنين را تأييد مي¬كند. كليدواژه: ميزان موفقيت باروري، مدروكسي پروژسترون استات، انتاگونيست GNRH، ميكرواينجكشن، تخمك اهدايي

167223

علوم پزشكي گيلان