بررسي فراواني نماهاي پاتولوژيك مخاط دهان ثبت¬شده در آزمايشگاه رازي سال 98-1394

رشت

مقدمه: ضايعات دهاني مي توانند عملكرد روزانه¬ي افراد را با اختلال در جويدن، بلع و تكلم تحت تاثير قرار دهند و ضايعات بدخيم دهاني ميتوانند تهديدكننده حيات باشند. با توجه به محدوديت اطلاعات جامع اپيدميولوژيك از ضايعات دهاني در كشور و به منظور ارتقاي استراتژي هاي سلامت دهان، شناسايي افراد پرخطر و تدوين برنامه¬هاي غربالگري موثر، مطالعه حاضر با هدف بررسي فراواني نماهاي پاتولوژيك مخاط دهان انجام شد. مواد و روش¬ها: در اين مطالعه توصيفي-مقطعي، نمونه گيري به روش سرشماري انجام شد و نماهاي مخاط دهان ثبت شده از سال 94 تا 98 با در نظر گرفتن معيارهاي ورود و خروج بررسي شدند. اطلاعات دموگرافيك بيماران شامل سن و جنس و گزارش آسيب شناسي نمونه هاي بيماران شامل محل ضايعات، نوع ضايعات و منشا ضايعات جمع آوري شد. داده هاي حاصل با استفاده از نرم¬افزار SPSS نسخه 26 تحليل شدند. نتايج: بر اساس نتايج اين مطالعه ميانگين سني بيماران مورد مطالعه 38±52.09 سال بود. شايع ترين سن بروز ضايعات 55 تا 67 سال و كمترين سن درگيري سنين بيش از 68 سال بود. ضايعات افراد زير 40 سال بيشتر از نوع خوش خيم(64.2%) بودند و ضايعات در گروه سني بيش از 68 سال با احتمال بيشتري(50%) از نوع بدخيم بود. شايع¬ترين محل ضايعات، زبان (34.7%) گزارش شد و شايع¬ترين محل بروز ضايعات بدخيم زبان(46.7%) بود.شايع¬ترين منشا ضايعات دهاني اپيتليال(49%) و نادرترين منشا، غدد بزاقي(11.6%) شناخته شد. با افزايش سن شيوع ضايعات اپيتليالي بيشتر شد و همچنين ضايعات با منشا اپيتليال با احتمال بيشتري از نوع بدخيم(43.3%) بودند. بيشتر ضايعات دهاني از نوع خوش¬خيم بودند اما 27.8% نوع بدخيم و يا پيش بدخيم بودند. ضايعات خوش خيم در بين خانم ها بيشتر از مردان بود و ضايعات پيش بدخيم(7.7% در برابر 2.6%) و بدخيم(29.8% در برابر 18.7%) به طور معناداري در مردان شايع تر بود. نتيجه¬گيري: به طور كلي بر اساس نتايج اين مطالعه، ضايعات دهاني در مردان، سنين بالاي68 سال، در ناحيه زبان و با منشا اپيتليال با احتمال زيادتري بدخيم بودند.

167373

علوم پزشكي گيلان