بررسي تاثير اكسي توسين بر ماركرهاي RIP3 و MLKL در مدل القا شده اوتيسم با والپروئيك اسيد در موش هاي صحرايي نر

رشت

مقدمه: بيماري هاي نورودژنراتيو شرايط ناتوان كننده اي هستند كه طي آنها سيستم عصبي فرد از رشد طبيعي خود بازمانده و درنتيجه آسيب هاي جدي به صورت پيشرونده در زمينه هاي مختلف شخصيتي و رفتاري حاصل مي شود، تا جايي كه فرد از زندگي عادي خود باز مي ماند. اختلال طيف اوتيسم (ASD) يكي از صدها نوع بيماري نورودولوپمنتال مي باشد كه به دليل وقوع آن از سنين پايين و درگير شدن افراد از بدو تولد از اهميت اساسي برخوردار مي باشد. اكسي توسين به عنوان يك هورمون نوروهيپوفيزيال در فرايندهاي متنوعي از جمله ارتباطات اجتماعي و عملكردهاي شناختي ايفاي نقش مي كند كه همين موضوع سبب شده تا به يك هدف درماني در رويكردهاي نوين درمان بيماري هاي با منشا عصبي بدل شود. مسير اينترانازال به دليل سهولت استفاده و افزايش كمپيانس بيمار و همچنين دور زدن سد خوني-مغزي و ايجاد غلظت هاي بيولوژيك مناسب در سيستم عصبي مركزي يك روش نوين دارورساني براي اين نوروپپتيد محسوب مي شود. در اين مطالعه ما پا را فراتر گذاشته و علاوه بر بررسي اثرات اكسي توسين اينترانازال بر جنبه هاي مختلف رفتاري و شناختي در مدل اوتيسم القا شده با والپروئيك اسيد، به بررسي اثرات اين نوروپپتيد بر مسير سيگنالينگ نكروپتوزيس كه خود يك دستاورد نوين در حيطه علوم اعصاب محسوب مي شود پرداخته و به اندازه گيري تغييرات ميزان ماركر هاي RIP3 و MLKL كه بازيگران اصلي اين مسير به تازگي كشف شده از مرگ سلولي برنامه ريزي شده مي باشند پرداخته ايم. مواد و روش ها: مدل القايي اوتيسم با استفاده از تزريق داخل صفاقي والپروئيك اسيد با دوز mg / kg 600 در روز 5/12 بارداري رت هاي ماده ايجاد شد، در حاليكه گروه كنترل در همان روز حجم برابري از نرمال سالين دريافت كردند. سپس به بررسي نوزادان حاصل از اين رت ها طي آزمون هاي رفتاري سلف گرومينگ، ماربل برينگ، تري چمبر و موريس واتر ميز پرداخته شد. جهت ارزيابي تاثير اكسي توسين بر كمبودهاي رفتاري ناشي از اوتيسم، تك دوز اكسي توسين (μg/μl 1) به صورت اينترانازال براي گروهي از نوزادان قرار گرفته در معرض والپروئيك اسيد استفاده شد. تست وسترن بلات به منظور بررسي تغييرات بيان ماركرهاي RIP3 و MLKL در نواحي هيپوكمپ و آميگدال صورت گرفت. نتايج: نوزادان رت هاي دريافت كننده والپروئيك اسيد (VPA) در مقايسه با نوزادان گروه كنترل افزايش معني دار (P<0.05) در رفتارهاي تكراري و اضطراب را به نمايش گذاشتند. همچنين كاهش معني دار (P<0.05) در تعاملات اجتماعي و ترجيح براي تازگي اجتماعي در رت هاي گروه VPA نسبت به گروه كنترل مشاهده شد. گروه VPA در رابطه با عملكرد شناختي نيز كاهش معني داري(P<0.05) با گروه كنترل نشان دادند. پس از استفاده از تك دوز اكسي توسين اينترانازال، رفتارهاي تكراري و اضطراب رت ها به طور معني داري(P<0.05) كاهش يافت؛ تعاملات اجتماعي و ترجيح براي تازگي اجتماعي افزايش معني داري(P<0.05) نشان داد و در عملكرد شناختي رت هاي دريافت كننده اكسي توسين نيز افزايش معني داري(P<0.05) مشاهده شد. در بررسي نتايج حاصل از تست وسترن بلات افزايش معني دار(P<0.05) در ميزان بيان ماركرهاي RIP3 و MLKL در گروه VPA نسبت به گروه كنترل مشاهده شد. از سوي ديگر ميزان اين ماركرها پس از دريافت اكسي توسين اينترانازال در رت ها كاهش معني داري(P<0.05) را نشان داد. نتيجه گيري: مطالعه حاضر نشانگر بهبود قابل توجه در سه حوزه رفتارهاي تكراري و كليشه اي، تعاملات اجتماعي و عملكرد شناختي ناشي از ASD پس از استفاده از اكسي توسين اينترانازال بود. قابل توجه است كه تجويز زود هنگام OXT اينترانازال موجب پاسخدهي درماني بهتر بر رفتارهاي شبه اوتيسم در رت هاي VPA شد. بررسي صورت گرفته بر روي نواحي هيپوكمپ و آميگدال افزايش سطح ماركرهاي نكروپتوز را در رت هاي گروه VPA نسبت به گروه كنترل نشان داد. دريافت اكسي توسين اينترانازال در كاهش سطح اين ماركرها موثر واقع شد.

176766

علوم پزشكي گيلان