مقايسه ميزان گرايش به سوءمصرف مواد در بين بيماران مبتلابه ديابت و غير ديابت

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

زمينه و هدف: امروزه سوءمصرف مواد، بسياري از مرزهاي اجتماعي، اقتصادي و جغرافيايي كشورها را درنورديده و از معضلات عمده بهداشتي است كه بسياري از گروه‌هاي جمعيتي ازجمله بيماران ديابتي را تحت تأثير قرار مي‌دهد كه اين امر باعث ايجاد عوارض جانبي بيماري مي‌شود. لذا مطالعه حاضر باهدف مقايسه ميزان گرايش به سوءمصرف مواد در بين بيماران مبتلابه ديابت و غير ديابت انجام‌شده است. روش كار: اين مطالعه از نوع مورد شاهد بوده است كه جامعه آماري آن شامل گروه مواجهه يافته افراد مبتلابه ديابت كه حداقل 5 سال سابقه بيماري داشته‌اند و گروه سالم (مواجهه نيافته) افراد سالم بدون ديابت كه سابقه فاميليال ديابت هم نداشته و ازنظر سن و جنس با افراد ديابتيك همسان‌سازي شدند. تعداد نمونه 132 نفر (هر گروه 66 نفر) به شكل تصادفي انتخاب شدند. ابتدا با واحدهاي موردپژوهش هماهنگي لازم به عمل آمد و پس‌ازآن، نمونه‌هاي هر دو گروه توسط دانشجوي پزشكي توجيه كامل شد و از همه آن‌ها فرم رضايت آگاهانه براي شركت در مطالعه گرفته شد و سپس از گروه شاهد نمونه قند خون ناشتا در آزمايشگاه بيمارستان توحيد گرفته شد قند خون كمتر از 100 ملاك انتخاب اين گروه بود. و در مقابل چون گروه مورد بيمار مبتلابه ديابت هستند قند خون‌گرفته نشد فقط ميزان قند خون آن‌ها كه در پرونده آنان قبلاً ثبت‌شده است در چك‌ليست نوشته شد. در مرحله بعد، پرسشنامه گرايش به مواد به هر دو گروه با توجه معياري ورود و خروج مطالعه داده شد. يافته‌ها: نتايج اين مطالعه نشان داده است كه بين ميانگين نمره ي ميزان گرايش به سوءمصرف مواد در دو گروه موردمطالعه اختلاف معني‌دار آماري (t=-41/4,P≤0001/0) وجود دارد. همچنين بر اساس نتايج اين مطالعه بين اندازه قند افراد موردمطالعه و گرايش به مواد، همبستگي مثبت و معني‌داري (r=33,p≤005) وجود دارد. نتيجه‌گيري: نتايج مطالعه نشان داده است ميانگين نمرات گرايش به مصرف مواد مخدر در بين گروه مورد (بيماران ديابتي) نسبت به گروه كنترل بيشتر است. بنابراين، اجراي برنامه‌هاي آموزشي پيشگيري از مصرف قند براي كاهش گرايش به اعتياد پيشنهاد مي‌گردد. واژگان كليدي: سوء مصرف مواد؛ ديابت؛ غير ديابت

180437

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

فايق يوسفي