طراحي ميان افزا در بافت تاريخي (نمونه ي موردي: محله عودلاجان تهران محدوده امام زاده يحيي)

كارشناسي ارشد

چكيده ميان افزايي يكي از راه حل هاي جديد توسعه پايدار مي باشد كه با توجه به قابليت هاي دروني شهرها توسعه ي پراكنده را محدود مي نمايد. ميان افزايي ساختارهاي جديد را با زمينه ي شهر پيوند مي دهد از اين رو مي تواند با ايجاد نقاط محرك راه حلي مناسب براي احياي بافت هاي تاريخي كه هميشه با فرسودگي نيز همراه هستند، باشد. تهران از جمله شهرهايي است كه با معضل توسعه ي ناپايدار و فرسودگي بافت تاريخي روبه رو است. اين پژوهش با تاكيد بر ميان افزايي در بافت تاريخي با توجه به زمينه (زمينه كالبدي، تاريخي و فرهنگي- اجتماعي) به عنوان راه حل مشكلات اين گونه بافت ها به مطالعه ي موردي محدوده ي تاريخي عودلاجان پرداخته است. در بخش مطالعاتي پژوهش هم از روش پيمايشي و مصاحبه و برداشت از بناها و هم از روش هاي كتابخانه اي و استفاده از نقشه ها و اسناد به جمع آوري اطلاعات پرداخته شده است كه از اين رو روش پژوهش تركيبي از نوع كيفي و كمي مي باشد. در نهايت نتيجه ي اين پژوهش به طراحي در محدوده ختم شده است. كليد واژگان: ميان افزايي، توسعه پايدار، بافت تاريخي، محله عودلاجان

185202

دانشگاه علم و صنعت ايران

دكتر سعيد ايزدي

معماري- مسكن

دكتر فاطمه مهدي زاده - دكتر عباس يزدانفر