بررسي نقش عامل دار كردن در پراكنده كردن نانولوله هاي كربني در حضور مواد فعال سطحي

كارشناسي ارشد

چكيده در اين پايان نامه از تلفيق همزمان عامل‌دار كردن شيميايي و فيزيكي نانولوله‌هاي كربني استفاده شد و ميزان پراكندگي آنها مورد بررسي قرار گرفت. براي اين منظور ابتدا نانولوله هاي كربني چند ديواره از طريق اكسيداسيون شيميايي، عامل‌دار و حضور گروه هاي كربوكسيليك روي ديواره ي نانولوله به كمك طيف سنجي مادون قرمز تائيد شدند. از مايع يوني 1-هگزادسيل-3–متيل ايميدازوليوم كلرايد([C16mim]Cl)و مواد فعال سطحيهگزا دسيل تري متيل آمونيوم برومايد(CTAB) وسديم دودسيل سولفات(SDS) استفاده شد.خواص و فعاليت سطحي مواد فعال سطحي با روش‌هاي تجربي هدايت سنجي و اندازه¬گيري كشش سطحي مطالعه شدند. براي بررسي پراكندگي نانولوله ها و پايداري سوسپانسيون هاي حاصل، روش هاي طيف نورسنجي مرئي-فرابنفش و پتانسيل زتا استفاده گرديد. در نهايت با كمك نتايج حاصل از روش هاي تجربي ذكر شده و نيز داده هاي طيف بيني رامان، مكانيسم پيشنهادي پراكندگي نانولوله هاي عاملدار شده در محلول مادهي فعال سطحي، در مقايسه با همان محلول ولي با نانولوله هاي عاملدار نشده، ارائه شد. با افزودن مادهي فعال سطحي به سوسپانسيون نانولوله هاي عاملدار شده، پراكندگي افزايش يافت؛ ضمن اينكه سوسپانسيون‌هاي حاصل شده از پايداري خوبي نيز برخوردار بودند. بيشترين ميزان پراكندگي در سوسپانسيون‌هاي حاوي SDS مشاهده شد. كلمات كليدي:نانولوله¬ي كربني، عاملدار كردن شيميايي نانولوله ها، مايعات يوني، مواد فعال سطحي، ميزان پراكندگي، پايداري امولسيون، كشش سطحي، غلظت بحراني ميسلي شدن.

186591

دانشگاه علم و صنعت ايران

دكتر مصطفي نجفي

شيمي فيزيك

دكتر بهشته سهرابي نظري