سنتز هيدروژل بر پايه ژلما (GelMa)-پگدا (PegDa) حاوي اكسيدگرافن عاملدارشده (MeGo) براي كاربردهاي دارورساني در مهندسي پزشكي

كارشناسي ارشد

در اين تحقيق هيدروژل‌هاي درهم تنيده ژلاتين‌متاكريلات (ژلما)-پلي‌اتيلن‌گلايكول دي‌اكريلات (پگدا)، با نانوذرات حاوي دارو، براي اولين بار به عنوان سامانه‌ دارورساني مورد بررسي قرار گرفت. در اين تحقيق، با استفاده از پليمرهاي ژلما و پگدا، هيدروژل¬هايي كه با تابش فرابنفش توانايي ايجاد اتصالات عرضي دارند، در نسبت¬هاي مختلف، حاوي نانوذرات اكسيدگرافن و اكسيدگرافن عامل¬دارشده كه شامل داروي دوكسوروبيسين هستند، سنتز شدند. افزون پليمر پگدا و نانوذرات كربني در كل ¬توانست خواص مكانيكي ماده را افزايش دهد. ژلما به عنوان پليمري زيست‌سازگار و زيست‌تخريب‌پذير، با درصد جانشيني تقريبي 90 درصد از ژلاتين سنتز شد. اين پليمر به دليل تخلخل مناسب داراي تخريب سريع در محيط رهايش دارو است. پليمر پگدا با ميزان عامل-دار شدن تقريبي 80 درصد، از پليمر پگ با جرم مولكولي 8000 دالتون بر مول سنتز شد كه در مقايسه با ژلما داراي سرعت تخريب پايين بود، كه ميزان رهايش دارو را محدود كرد. اكسيدگرافن قابليت حمل داروي دوكسوروبيسين با ايجاد پيوندهاي هيدروژني را دارد كه ميزان رهايش از آن تابع pH محيط است. مشخص شد كه با تغيير نسبت پگدا و ژلما مي¬توان خواص هيدروژل را مهندسي كرد و ميزان بارگذاري دارو در نانوسامانه هيدروژلي تابع ميزان حضور نانوذره است. اكسيدگرافن عامل¬دار شده (مگو) در مقايسه با اكسيدگرافن داراي ميزان بارگذاري كمتري است؛ هرچند به دليل برقراري پيوند كوالانسي تا حدي رهايش دارو را محدود مي¬كند. نتايج عدم سميت و اثر داروي دوكسوروبيسين بر سلول¬هاي رده سرطانيMCF-7 نشان داد كه نانو سامانه¬هاي ژلما-پگدا-اكسيدگرافن و همچنين ژلما-پگدا- مگو مي¬توانند رهايش طولاني مدت و حساس به pH داشته و با كاهش عوارض جانبي، در درمان سرطان¬هاي مختلف مورد توجه قرار گيرند.

189071

دانشگاه علم و صنعت ايران

مهندسي نانوفناوري - نانومواد

دكتر سيدمرتضي نقيب - دكتر عليرضا زاهدي