طراحي مجتمع مسكوني با رويكرد پايداري اجتماعي در شهر تهران

كارشناسي ارشد

چكيده در عصر حاضر در طراحي سكونتگاه ها اغلب فقط به ابعاد كالبدي و اقتصادي اين مكان ها توجه نشان داده مي شود در حالي كه نمي توان مكاني را ساخت و انتظار داشت مردم در آن سكونت يابند بدون آنكه در فرآيند طراحي براي نيازهاي اجتماعي آنان پاسخي در نظر گرفته شده باشد. از سوي ديگر توجه به اين امر و ايجاد جامعه اي كه از لحاظ اجتماعي پايدار است، خود بستري براي تحقق دو مولفه‌ ي ديگر توسعه ي پايدار يعني "پايداري زيست محيطي" و "پايداري اقتصادي" فراهم خواهد كرد. هدف از اين پژوهش، در مرحله ي نخست تحليل چارچوب سنجش ميزان پايداري اجتماعي در توسعه هاي مسكن جديد مي باشد كه توسط "گروه توسعه مسكن بركلي* لندن" با همكاري سازمان "زندگي اجتماعي"* شامل متخصصان جامعه شناسي تهيه شده است. تحليل اين چارچوب از طريق مطالعات نظري پژوهشگر و در مرحله ي بعد مصاحبه با جامعه صاحب نظران و متخصصان صورت گرفته و نتيجتاً مدل بومي سازي شده ي اين چارچوب جهت بررسي مقوله ي پايداري اجتماعي در محلات و مجتمع هاي مسكوني تهران تهيه و تنظيم گرديده است؛ همچنين اقدامات معماري و اجتماعي شناسايي شده در اين مدل كمك شاياني به طراحي هاي آتي مسكن و خلق مكاني پايدار كه سبب افزايش كيفيت زندگي ساكنان آن مي گردد، مي كند، نتايج تحقيق حاكي از آن است كه از ميان اصول چهارگانه پايداري اجتماعي (امكانات و زيرساخت اجتماعي، زندگي فرهنگي و اجتماعي، تعامل و تأثير و فضايي براي رشد) "زندگي اجتماعي و فرهنگي" بيشترين تأثير را در ايجاد اجتماعي پايدار دارد. در مرحله ي دوم پژوهش، بر اساس مدل بومي سنجش پايداري اجتماعي، 6 محله ي مسكوني تهران شامل برج هاي A.S.P، برج هاي سبحان، شهرك اكباتان، شهرك اميد، محله ي چيذر و محله ي يوسف آباد مورد تحليل و بررسي قرار گرفت. نتايج اين بررسي نشان مي دهد شهرك اميد از بعد پايداري اجتماعي در شرايط مطلوبي نسبت به محلات ديگر قرار دارد. واژه هاي كليدي: توسعه ي پايدار، پايداري اجتماعي، سنجش پايداري اجتماعي، محلات، مجتمع هاي مسكوني، تهران

189219

دانشگاه علم و صنعت ايران

مسكن

دكتر عباس يزدانفر - دكتر احمد اخلاصي