ارزيابي اندركنش عابر پياده و جريان ترافيكي وسايل نقليه در محل خطوط عابر پياده بدون چراغ راهنمايي

كارشناسي ارشد

هدف از اين پژوهش مطالعه آماري اندركنش عابر پياده و وسايل نقليه و بررسي عوامل و مولفه‌هاي تأثيرگذار در پذيرش فاصله از سوي عابران پياده در محل خطوط عابر پياده بين‌تقاطعي و بدون چراغ راهنمايي است. به اين منظور متغيرهاي متعددي از جمله متغيرهاي فردي، رفتاري و محيطي-ترافيكي در نظر گرفته شد و دادههاي مربوط به آنها با فيلمبرداري از محل برداشت شد. پس از استخراج دادهها از تصاوير ويدئويي، با استفاده از مدل لوجيت دادهها مورد تجزيه وتحليل قرار گرفت و رفتار عابر پياده در هنگام عبور از خيابان به صورت تابع احتمال پذيرش فاصله از سوي عابران ارائه شد. نتايج تحليل مدل نشان ميدهد كه با افزايش متغيرهايي همچون نرخ جريان وسايل نقليه، اندازه فاصله زماني بين وسايل نقليه و سرعت حركت عابران پياده، احتمال پذيرش فاصله از سوي عابران افزايش مييابد. در مقابل با افزايش زمان انتظار عابران پياده، احتمال پذيرش فاصله از سوي آنها كاهش مييابد. نتايج نشان ميدهد كه در صورتي كه رانندگان وسايل نقليه به عابران براي عبور از خيابان راه دهند، احتمال پذيرش فاصله از سوي عابران افزايش مييابد. مطابق با نتايج مدل، احتمال پذيرش فاصله در آن دسته از عابراني كه به صورت گروهي اقدام به عبور از خيابان ميكنند، كمتر است. همچنين در صورتي كه عابران پياده از فواصل غلتشي براي عبور از خيابان استفاده كنند، احتمال پذيرش فاصله از سوي آنها افزايش مييابد. شماره خطي كه مواجهه در آن اتفاق ميافتد از ديگر عوامل مؤثر در رفتار عابران پياده است؛ به طوريكه احتمال پذيرش فاصله از سوي عابران پياده در خطوط دورتر افزايش مييابد. همچنين در صورتي كه عابران پياده از همان فاصله اول براي عبور از خيابان استفاده كنند، احتمال اينكه فاصله بوجود آمده را بپذيرند بيشتر است.

189677

دانشگاه علم و صنعت ايران

راه و ترابري

دكتر علي منصور خاكي