جايابي بهينه محدودكننده جريان خطاي ابررسانايي مقاومتي و القايي با در نظر گرفتن ريسك خطا

كارشناسي ارشد

يكي از مهم‌ترين مشكلات در سيستم هاي قدرت وقوع اتصال كوتاه است. باوجود رعايت تمامي موارد مربوط به ايمني سيستم قدرت، وقوع اتصال كوتاه در شبكه‌هاي قدرت امري اجتناب‌ناپذير است. همچنين توسعه روزافزون سيستمهاي قدرت و افزايش استفاده از توليدات پراكنده، باعث بالا رفتن سطح اتصال كوتاه و جريان‌هاي خطاي بزرگ‌تر در شبكه مي گردد. عبور چنين جرياني از شبكه نياز به تجهيزاتي دارد كه توانايي تحمل اين جريان را داشته باشند و براي قطع اين جريان نيازمند كليدهايي باقدرت قطع بالا هستيم كه هزينه‌هاي سنگيني به سيستم تحميل مي‌كند. براي مقابله با اين مشكل روش هاي زيادي پيشنهاد شده است كه استفاده از محدودكننده هاي جريان خطا يكي از مؤثرترين آن‌ها است. بااين‌وجود هزينه ي بالاي برخي از مدلهاي اين تجهيز و همچنين به‌صرفه نبودن نصب اين تجهيز در تمام خطوط سيستم قدرت، ازنظر اقتصادي، باعث شده است تا توجه ويژه اي به بهينه‌سازي ساختار داخلي و محل نصب محدودكننده‌هاي جريان خطا در سيستم قدرت شود. در اين تحقيق با در نظر گرفتن مدل جامعي از دو محدودساز ابررسانايي مقاومتي و القايي و جايابي بهينه همزمان اين دو محدودساز به وسيله ي تركيب منحني هاي پارتو و الگوريتم تحليل سلسله مراتبي، نوع، محل نصب اندازه و تعداد محدودساز هاي ابررسانايي مشخص شده اند. به‌طوركلي با جايابي بهينه محدودكننده جريان خطا به منظور مشخص كردن تعداد، نوع، اندازه و محل نصب آن با در نظر گرفتن مدل محدودساز و ريسك خطا مي توان علاوه بر تاًثيرات مثبتي كه بر روي شبكه گذاشته مي شود از نظر اقتصادي نيز مقرون‌به‌صرفه باشد و استفاده از اين تجهيز را در شبكه قدرت بيش‌ازپيش عملي و ممكن سازد.

190646

دانشگاه علم و صنعت ايران

سيستم هاي قدرت

دكتر حسين حيدري