بررسي ارتباط بين خواص رئولوژي و زمان گيرش در مخلوط هاي بتن خودتراكم به روش مقاومت الكتريكي

كارشناسي ارشد

در اين پژوهش هدف اصلي آزمايش هاي انجام گرفته بررسي وجود يا عدم وجود ارتباط ميان خواص رئولوژي در مخلوط هاي بتن خودتراكم با زمان گيرش آنها مي باشد. رئولوژي علم بررسي تغيير شكل و جريان مواد است و به طور كلي در مخلوط هاي بتن خودتراكم مهم ترين متغيرها، متغير هاي رئولوژي هستند. زمان گيرش نيز يكي از مهم ترين پارامتر هاي موجود در تمام انواع بتن ها بوده و بايد گفت كه تعاريف متعددي از آن در منابع متفاوت ارائه گرديده است. به عنوان يك تعريف كوتاه مي توان گفت كه زمان گيرش، بازه زماني اي مي باشد كه در آن، مخلوط از حالت سيال به حالت جامد تغيير وضعيت دهد. در بخش رئولوژي، آزمايش هاي كارايي و بررسي رئومتريك بر روي مخلوط ها انجام گرفته است. همچنين در بخش بررسي زمان گيرش، روش اصلي كه براي بررسي اين متغير مورد استفاده قرار گرفته، روش مقاومت الكتريكي است. اين روش علي رقم داشتن قدمت زياد در خصوص تعيين زمان گيرش بتن، فاقد استاندارد مي باشد. لذا در اين پژوهش اين روش و نتايج آن نيز مورد راستي آزمايي و بررسي دقيق تر قرار گرفته است(كه مي توان از آن به عنوان يك هدف فرعي ياد نمود). به همين منظور از روش هاي استاندارد براي بررسي درستي نتايج بهره گرفته شده است. با توجه به نتايج بدست آمده مشاهده شد كه خطاي روش مقاومت الكتريكي نسبت به روش مقاومت در برابر نفوذ در تعيين زمان گيرش اوليه ۵/۳ درصد و در تعيين زمان گيرش نهايي ۳/۵۹ درصد است لذا مشخص گرديد كه نتايج بدست آمده از اين روش قابل اطمينان است. بدين ترتيب با استفاده از نتايج حاصل شده از روش مقاومت الكتريكي، وجود يا عدم وجود ارتباط بين خواص رئولوژي و زمان گيرش مورد بررسي قرار گرفت. با توجه به نتايج بدست آمده مشخص گرديد كه بين خواص رئولوژي و زمان گيرش ارتباطات رفتاري و عددي وجود دارد. از نتايج بدست آمده مشخص شد كه در مخلوط هايي كه جريان اسلامپ كمتر است و همچنين زمان عبور جريان از ۵۰۰ ميليمتر بيشتر است، زمان گيرش كوتاه تر مي باشد اما از طرف ديگر در نتايج بدست آمده از حلقه جي ارتباطي ديده نشد. در بخش بررسي رئومتريك مخلوط ها كه توسط دستگاه رئومتر انجام گرفت، ديده شد كه بين تنش جاري استاتيكي، تنش جاري ديناميكي و تغليظ پذيري با زمان گيرش نيز ارتباطات مهم و قابل توجهي وجود دارد. از نتايج بدست آمده مشخص گرديد كه تنش جاري استاتيكي و ديناميكي بالاتر به بروز زمان گيرش كوتاه تر انجاميده است در همين ارتباط روابطي عددي نيز معرفي گرديد. در خصوص تغليظ پذيري نيز استفاده از روش مقاومت الكتريكي مورد ارزيابي قرار گرفت و نتايج آن بررسي شد هرچند در اين بخش نياز به پژوهش هاي بيشتري است و نمي توان در اين خصوص با قاطعيت سخن گفت. به اين ترتيب در اين پژوهش سعي شده است كه تا حد امكان وجود يا عدم وجود اين ارتباطات و چگونگي آنها بررسي گردد و خلاء هاي موجود برطرف شود. واژه هاي كليدي : كارايي ، رئولوژي ، زمان گيرش ، مقاومت الكتريكي

190701

دانشگاه علم و صنعت ايران

مهندسي و مديريت ساخت

دكتر پرويز قدوسي - دكتر علي اكبر شيرزادي جاويد