طراحي دانشكده معماري با رويكرد افزايش تعاملات اجتماعي و پويايي فضا

كارشناسي ارشد

انسان ها در سراسيمگي شهرهاي امروز، به دنبال عرصه هايي با هويتهاي ويژه هستند تا علاوه بر تأمين آسايش و تعامل با همنوعان، در بستر پويايي اجتماعي به كمال متعالي خود نائل شوند. (شاطرزاده،1395) دانشگاه ها در بين فضاهاي عمومي و آموزشي بهترين محيط در جهت برقراري تعاملات اجتماعي سازنده بين افراد هستند. دانشگاه با ايجاد فضايي پويا و سيال تلاش مي كند تا فراتر از عملكردهاي معمول به شكل گيري ابعاد مختلف فردي و اجتماعي انسان بپردازند. با توجه به اهميت فضاي كالبدي در آموزش و تاثير آن در ميزان يادگيري افراد، طراحي محيط هايي كه از نظر كالبدي مطابق با نياز ها و رفتارهاي دانشجويان امري لازم و ضروري است. تحقيقات و پژوهش ها نيز ثابت كرده اند كه طراحي چنين فضاهايي در افزايش بازدهي يادگيري دانشجويان تاثير بسزايي داشته و در نهايت منجر به افزايش احساس تعلق آنها به محيط آموزشي خواهد شد. اين تحقيق به دنبال ارائه مولفه هاي كالبدي لازم در طراحي يك دانشكده در توجه به افزايش تعاملات اجتماعي و پويايي فضا مي باشد. اين تحقيق به روش توصيفي-تحليلي از راه مورد پژوهي به تحليل رابطه ي ميان معماري فضاي آموزشي و تعاملات اجتماعي مي پردازد. ضمن بررسي بيش از 60 نمونه موردي دانشكده از سرتاسر جهان، تحليل هاي كالبدي را ارائه خواهد كرد كه در نهايت منجر به شناسايي گونه بندي هاي كلي از دانشكده خواهد شد. سپس با بررسي و تحليل جز فضا ها و كليت كالبدي دانشكده ها ويژگي هاي هر گونه با توجه به رويكرد افزايش تعاملات اجتماعي و پويايي فضا مناسب ترين گونه براي طراحي دانشكده معماري انتخاب خواهد شد. همچنين با بررسي تحليلي از نمونه ها ضمن ارايه راهبرد هاي موثر در جهت طراحي دانشكده معماري با اين رويكرد، تاثيزگذارترين فضاهاي براي ارتقاب تعاملات فضاهاي مخصوص كار دانشجويي با مساحت كم و تعداد زياد مي باشد.همجواري اين فضاها در جداره هاي آتريوم مركزي نيز از عوامل موثر در افزايش پويايي فضا مي باشد.

192135

دانشگاه علم و صنعت ايران

دكتر عباس يزدانفر

مهندسي معماري - آموزشي فرهنگي

دكتر فرهنگ مظفر