برنامه ريزي محله سالم بر مبناي شاخص هاي فرم شهري - مورد پژوهي محله سرشور مشهد

كارشناسي ارشد

در شهرسازي سنتي ما، فرم شهري فشرده (با مقياس انساني در ساختمان ها، معابر و فواصل دسترسي) زمينه پاسخگويي به نيازهاي مردم پياده را تامين مي كرد. اما با گذشت زمان و ورود اتومبيل به شهرها، فرم شهري دچار تغييرات اساسي شد، مقياس انساني به فراموشي سپرده شده و الگوي توسعه شهر بر مبناي دسترسي خودرو شكل گرفت. همين موضوع سبب شد جابه جايي مردم براي انجام امور روزمره از پياده روي و دوچرخه سواري كه در گذشته شيوه معمول حركتي بود به اتومبيل تغيير يافته، معابر شهري از محلي براي تجمع و معاشرت تبديل به فضاي عبوري شده و تحركات بدني و فعاليت فيزيكي مردم طي چند دهه با كاهش شديدي روبرو شود. تغيير نقش اجتماعي فضاهاي شهري و كاهش فعاليت بدني موجب مشكلات جسمي و روحي بسياري در مردم شده و جامعه شهري با مسئله انزوا طلبي و گسيختگي اجتماعي روبرو گرديد. اينگونه مسائل موجب شد سازمان بهداشت جهاني به بحث سلامت به عنوان پيش شرط ابعاد سه گانه توسعه پايدار نگريسته و بر نقش برنامه ريزي فرم شهري در سلامت عمومي تاكيد شود. جهت انجام مطالعه موردي، محله سرشور مشهد به عنوان نمونه مورد نظر انتخاب گرديد. اين محله از محلات قديمي اطراف حرم امام رضا (ع) مي باشد. اطلاعات مورد نياز از طريق اسناد فرادست، مشاهده و پرسشنامه استخراج شده و مورد ارزيابي قرار گرفت. در نهايت با استفاده از نتايج حاصل از پژوهش، به تدوين الگوي مناسب فرم شهري مبتني بر ارتقا سلامت عمومي جامعه پرداخته شد.

192676

دانشگاه علم و صنعت ايران

شهرسازي - برنامه ريزي شهري

دكتر مهران علي الحسابي