ارائه مدل ارزيابي و رتبه‌بندي شتاب‌دهنده‌هاي استارتاپي با رويكرد تحليل پوششي داده‌ها

كارشناسي ارشد

شتاب‌دهنده‌هاي استارتاپي يك مدل حمايتي جديد هستند كه سرعت رشد كسب‌وكارهاي جديد را با ارائه خدمات مشاوره تخصصي، فرصت‌هاي شبكه‌سازي و جذب سرمايه‌گذاري براي كسب‌وكارهاي مبتني بر رشد افزايش مي‌دهند. پس از ظهور اولين شتاب‌دهنده در آمريكا در سال 2005، روند رشد شتاب‌دهنده‌ها در جهان بسيار سريع بوده است. ارزيابي عملكرد اين شتاب‌دهنده‌ها مي‌تواند به استارتاپها در تشخيص بهترين شتاب‌دهنده كمك كرده و سبب مي‌شود بتوانند به‌صورت مناسب‌تري برنامه‌هاي شتاب دهي خود را انتخاب كنند. با توجه به گسترش فرهنگ كارآفريني، رشد بالاي استارتاپها تأثير قابل‌ملاحظه‌اي بر اقتصاد داشته است به‌طوري‌كه 50 درصد شغل‌هاي جديد بر اساس فعاليت‌هاي اين نوع كسب‌وكارها به وجود آمده‌اند.(كافمن، 2016) مراكز رشد و حمايت از استارتاپها مدت زيادي است كه به وجود آمده‌اند به‌طوري‌كه تاريخچه ايجاد آن‌ها به سال 1959 مربوط مي‌شود. از هنگامي‌كه اولين شتاب‌دهنده در نيويورك به وجود آمد تا سال 1980 تعداد آن‌ها به 12عدد رسيد و در سال 1995 تعداد آن‌ها به 600 عدد افزايش يافت (ويگينز و گيبسون، 2006). در اين پايان‌نامه، هدف ما اندازه‌گيري عملكرد شتاب‌دهنده‌هاي آمريكا با استفاده از روش تحليل پوششي داده‌ها مي‌باشد. ورودي‌هاي در نظر گرفته‌شده عبارت‌اند از تعداد مربي، تعداد استارتاپها، مبلغ سرمايه‌گذاري در هر استارتاپ و در كل استارتاپها، و سهام شتاب‌دهنده در هر استارتاپ. خروجي‌ها نيز شامل تعداد خروج، رقم مجموع خروج و افزايش سرمايه‌گذاري مي‌باشد. نتايج نهائي و مقايسه آن با پروژه رتبه‌بندي شتاب‌دهنده‌هاي استارتاپي (SARP) به‌عنوان تنها ارزيابي انجام‌شده از عملكرد شتاب‌دهنده‌ها در جهان، نشان‌دهنده اختلافات بسياري است كه اغلب نشاءت گرفته از اين است كه پروژه SARP صرفاً با در نظر گرفتن خروجي شتاب‌دهنده را رتبه‌بندي مي‌كند ولي ما با استفاده از روش DEA كارايي يعني نسبت خروجي به ورودي را به‌عنوان معيار ارزيابي در نظر گرفته‌ايم.

193703

دانشگاه علم و صنعت ايران

ياسر سبحاني فرد

مديريت كارآفريني - كسب و كار جديد

محمدرضا پارسانژاد