ارائه شاخص دسترسي نواحي ترافيكي شهر تهران بر اساس زمان سفر

كارشناسي ارشد

اخيرا پيشرفت فناوري اطلاعات و ارتباطات و منابع داده‌هاي حجيم، امكان بررسي مطالعات حمل و نقل با رويكرد پويا را فراهم كرده اند. استفاده از اين نوع داده‌ها، منجر به ارتقاء نمايش و تحليل‌هاي مكاني-زماني با وضوح مكاني-زماني بالا شده است. در تحليل شبكه، شاخص دسترسي يكي از شاخص‌هاي كارامد شمرده مي‌شود. دسترسي ذاتا يك مفهوم پويا است اما اكثر مطالعات گذشته با صرف نظر از تغييرات شبكه، شاخص دسترسي را با رويكرد استاتيك مورد ارزيابي قرار دادند. هدف از اين پژوهش به كارگيري داده‌هاي حاصل از روش‌هاي نوين جمع‌آوري داده، به منظور ارائه شاخص‌هاي دسترسي مبتني بر زمان سفر ساده و قابل فهم در سطح نواحي 22گانه شهر تهران با رويكرد پويا، براي مدهاي مختلف وسيله نقليه شخصي و حمل و نقل همگاني است. زمان سفر بهينه با وسيله نقليه (بر اساس ازدحام) بين نواحي، از سرويس نقشه براي بازه‌هاي15 دقيقه‌اي 2 ساعات اوج صبح و اوج عصر و 1 ساعت ميان روز اخذ شده است. زمان سفر براي مسير بهينه بين نواحي با حمل و نقل همگاني يكپارچه و پياده روي نيز با استفاده از داده‌هاي AVL خطوط اتوبوس و جدول زماني مترو محاسبه شد. نتايج بيانگر سطح دسترسي مطلوب‌تر اوج صبح نسبت به اوج عصر براي تمام نواحي بود و در برخي از نواحي سطح دسترسي اوج صبح و ميان روز تفاوت معناداري نداشتند. همچنين نتايج حاكي از كاهش كوتاه مدت سطح مطلوبيت دسترسي در دوره اوج صبح است، اما در اوج عصر سطح مطلوبيت دسترسي به طور كلي كم و بعد از مدت زمان نسبتا طولاني به صورت تدريجي كاهش مي‌يابد. بررسي قابليت اطمينان دسترسي در بازه‌هاي مورد مطالعه بيانگر پايين‌تر بودن قابليت اطمينان دسترسي در دوره ميان روز نسبت به دو دوره ديگر است. محاسبه سطح دسترسي به نواحي مختلف با حمل و نقل همگاني، نشان داد كه متوسط هزينه دستيابي (بر اساس زمان سفر) از ساير نواحي به نواحي مركزي شهر كمتر از نواحي ديگر است. نتايج اين مطالعه مي‌تواند هم براي مديران شهري در حوزه تصميم گيري در خصوص نواحي با دسترسي كم با شيوه‌هاي مختلف و هم براي كاربران راه در خصوص مديريت زمان عزيمت سفرها موثر واقع شود.

194261

دانشگاه علم و صنعت ايران

برنامه ريزي حمل و نقل

دكتر افشين شريعت مهيمني