تاثير كاربرد ميراگر اصطكاكي دوراني در نمودار زمان دوام سازه هاي بلند مرتبه

كارشناسي ارشد

روش زمان دوام (Endurance Time Method) يك تحليل ديناميكي و بر پايه تحليل تاريخچه زماني است كه با اعمال توابع تحريك ديناميكي افزايشي از پيش طراحي شده به سازه، سعي بر پيش بيني عملكرد لرزه اي سازه ها دارد. هر زمان مشخص در نمودار پاسخ زمان دوام، نشان دهنده يك سطح خطر معيين مي باشد. بنابراين با استفاده از اين روش مي توان وضعيت سازه را در سطوح خطر و شدت هاي متفاوت، تنها با يك تحليل بررسي كرد. براي بررسي توانايي روش زمان دوام در سازه هاي بلند مرتبه كه عموما داراي پريود هاي بالايي هستند و ارزيابي وضعيت سازه در سطوح شدت متفاوت، سازه هاي مورد بررسي در اين تحقيق شامل دو سازه 9 و 20 طبقه را در دو سطح خطر BSE1 و BSE2، تحليل و بررسي كرده و وضعيت سازه و سطح عملكرد آن را با استفاده از روش زمان دوام در نمودار زمان دوام سازه ها بررسي كرده ايم. همچنين در اين تحقيق با تجهيز سازه به ميراگر اصطكاكي دوراني كه جزء سيستم هاي كنترلي غير فعال در سازه ها مي باشند، سعي بر كنترل و كاهش پاسخ هاي سازه داشته و تاثير استفاده از ميراگر اصطكاكي دوراني را در نمودار زمان دوام بررسي كرده ايم. مقدار دريفت ميان طبقات قاب ها در قاب هاي مجهز به ميراگر هاي اصطكاكي دوراني در مقايسه با حالت بدون ميراگر كاهش يافته و حتي در مواردي كاهش دريفت منجر به ارتقاء سطح عملكرد سازه نيز شده است. براي در نظر گرفتن سطح عملكرد سازه ها، به محاسبه دريفت ميان طبقات و حداكثر دريفت قاب ها با استفاده از روش هاي تحليلي تاريخچه زماني و زمان دوام پرداختيم تا با استفاده از سطوح عملكردي مشخص شده بر حسب دريفت در آيين نامه هاي استاندارد، بتوان سطح عملكرد سازه ها را مشخص نمود. در انتها براي بررسي وابستگي و يا عدم وابستگي روش زمان دوام به ركورد هاي انتخابي اين مجموعه، تحليل زمان دوام را با دو مجموعه ركورد متفاوت شامل ركورد هاي سري g و f زمان دوام انجام داديم و با توجه به نتايج حاصل، عدم وابستگي روش زمان دوام به مجموعه ركورد انتخابي اين روش مشهود بود.

194615

دانشگاه علم و صنعت ايران

دكتر ذبيحي

زلزله

دكتر شايانفر