تخمين ارتعاشات وارده بر ابنيه تاريخي - فرهنگي از طريق تعيين تجربي تابع انتقال (مطالعه موردي ابنيه تاريخي اصفهان)

كارشناسي ارشد

با گسترش روز افزون جمعيت و نياز به جمل و نقل ريلي درون شهري، احداث خطوط مترو در شهرهاي پرجمعيت از يك منظر و از سوي ديگر اثرات خطوط مترو بر محيط پيرامون شامل ابنيه و انسان ها الزامي محسوب مي شود. از جمله اين اثر گذاري در شهرهايي است كه شامل ابنيه تاريخي و فرهنگي نزديك به خطوط مترو مي باشند مانند اصفهان و شيراز. از طرفي قطار ها منبع ايجاد ارتعاش در زمين مي باشند كه مي تواند سبب آزار و اذيت انسان ها و خرابي تجهيزات و بخصوص ساختمان هاي حساس و تاريخي و فرهنگي شوند. بدين منظور بايد همواره پايش هميشگي از بناهاي تاريخي و فرهنگي مجاور خطوط راه آهن خصوصا مترو انجام گيرد. بايد توجه كرد كه بيشتر مطالعات انجام شده به منظور بررسي ميزان ارتعاشات وارده بر ابنيه تاريخي و فرهنگي، ارتعاشات را در كنار بنا به صورت مداوم در طول سال ثبت و مانيتورينگ كرده و اين موضوع خود داراي معايبي از جمله الزام انجام كارهاي نظري زيادي براي جدا كردن ارتعاشات مترو از ديگر منابع ايجاد ارتعاش، مشكلات در پيدا كردن يك نقطه در اندازه گيري ارتعاشات در بنا (كه بدترين حالت از منظر ارتعاشات مي باشد) و نايبا كردن نماي بنا از لحاظ ديداري با نصب دستگاه هاي نظارت با توجه به اهميت تاريخي و گردشگري و بازديد مداوم از آن ها توسط بازديد كننده ها و گردشگران مي باشند . لذا در اين پايان نامه براي حل اين معايب، ارتعاشات در منبع كه ارتعاشي غير از منبع ارتعاشي خطوط مترو ندارد، اندازه گيري شده و با استفاده از تعيين تابع انتقال خاك مقادير ارتعاش در كنار بناها تخمين زده شده و در نهايت اين مقدار تخمين زده شده با مقدار اندازه گيري شده در كنار بنا مقايسه شده است تا برآورد دقيق ئ مناسبي از ميزان ارتعاشات در دوره هاي زماني مختلف صورت بگيرد. نتيجه حاصله نشان مي دهد كه سطح آب هاي زيرزميني باعث تغيير در ميزان ارتعاشات وارده شده و ارتعاش در فصول باراني كمتر از فصول خشك است.

195383

دانشگاه علم و صنعت ايران

خطوط راه آهن

دكتر سيد جواد ميرمحمد صادقي