مدلسازي پذيرش خودروي خودران براي كاربران ايراني

كارشناسي ارشد

در اين تحقيق كه از لحاظ هدف كاربردي و از لحاظ روش توصيفي-پيمايشي مي باشد، سعي بر آن است تا به مدلسازي پذيرش خودروي خودران براي كاربران ايراني پرداخته شود. جامعه آماري پژوهش حاضر را تمام مردم ايران كه بالاي 18 سال هستند (از لحاظ قانوني مي توانند گواهي نامه رانندگي داشته باشند) تشكيل مي دهد. روش انتخاب نمونه در اين تحقيق تصادفي ساده مي باشد. پرسشنامه هاي تحقيق به مدت دو ماه در وب سايت پرس لاين بارگذاري گرديد و در شبكه هاي اجتماعي مختلف توزيع شد و افراد جامعه به اين سوالات پاسخ داده اند. در اين مدت دو ماه 1291 نفر به پرسشنامه پذيرش خودرو خودران و 1148 نفر به پرسشنامه تمايل به پرداخت پاسخ داده اند ابزار گردآوري داده ها پرسشنامه مي باشد كه روايي آن از طريق تحليل عاملي تاييدي، و پايايي آن با استفاده از ضريب آلفاي كرونباخ مورد تاييد قرار گرفته است. براي تحليل داده هاي جمع آوري شده از آزمون تي، ضريب همبستگي و تحليل عاملي تاييدي با استفاده از نرم افزار هاي Spss و PLS استفاده شده است. نتايج نشان مي دهد 9 عامل نگرش براي استفاده ، اعتماد، سودمندي درك شده ، ريسك ايمني درك شده ،ريسك حريم خصوصي ، سهولت استفاده درك شده ، قصد رفتاري ، اعتماد اجتماعي، لذت رانندگي در پذيرش خودرو خودران و 10 عامل نگرش به خودرو، نگرش به تكنولوژي، مزاياي مفيد بودن، ريسك درك شده، پذيرش تكنولوژي، قصد خريد، اقتصاد، لذت رانندگي، تاثير اجتماعي، انتظار عملكرد در تمايل به پرداخت خودروي خودران موثر مي باشند. بررسي ميانگين ها در بين عوامل موثر در پذيرش خودرو خودران نشان مي دهد كه ميانگين هاي بدست آمده از حداقل 2/58 براي اعتماد اجتماعي تا حداكثر 3/97 براي سهولت استفاده درك شده بدست آمده است و همچنين بررسي ميانگين ها در بين عوامل موثر در تمايل به پرداخت خودرو خودران نشان مي دهد ميانگين هاي بدست آمده از حداقل 2/02 براي لذت رانندگي تا حداكثر 4/45 براي نگرش نسبت به تكنولوژي بدست آمده است.

195610

دانشگاه علم و صنعت ايران

برنامه ريزي حمل و نقل

دكتر علي توكلي كاشاني