طراحي مجتمع مسكوني پايدار با رويكرد معماري بومي (منطقه12 شهر تهران)

كارشناسي

در قرن اخير بشر با مسئله بحران انرژي درگير شده و در پي يافتن راهي براي ذخيره ي انرژي و جلوگيري از هدر رفت آن است. به دنبال آن معماري پايدار در شاخه هاي اجتماعي، اقتصادي و زيست محيطي پديد آمده است. از سويي ديگر معماري بومي از گذشته با استفاده از تجربه و گذر زمان تبديل به نمونه اي طراحي شده با كيفيت كافي و درجه بالايي از همسازي با محيط اطراف شده است. لذا ميتوان آن را نمونه اي مناسب براي الگو برداري دانست. همچنين ميتوان مسكن را جزء كاربري هايي دانست كه كاربران زمان زيادي از روز را در آن ميگذرانند. هدف از اين پروژه طراحي يك مجتمع مسكوني با رويكرد معماري پايدار و بومي مي باشد كه با ايجاد فضايي در مركز بافت تاريخي و تطبيق طراحي با الگو هاي موجود بافت باعث افزايش كيفيت زندگي در اين محله و به طبع آن در منطقه ي 12 بخش بومي شهر تهران شود. با اين روش ميتوان باعث بازگشت افرادي كه به علت پايين بودن سطح رفاه منطقه ترغيب به ترك آن شده بودند، بازگرداند. در اين پايان نامه پس از بررسي معماري منطقه 12 شهر تهران و نمونه هاي پايدار طراحي شده در جهان و ايران به طراحي مجتمع مسكوني مذكور پرداخته شده است. در ادامه پروژه سعي بر آن است كه با مطالعه اجمالي بر روي معماري بومي، با الگوبرداري از بافت معماري منطقه ي 12 شهر تهران، مناسب ترين طراحي مجتمع مسكوني براي تعداد 40 خانوار انجام شود تا با بالا بردن سطح معماري منطقه و جذب بيشتر افراد به اين منطقه در پر رنگ كردن بافت تاريخي نيز موثر واقع شد.

196661

دانشگاه علم و صنعت ايران

مهندسي معماري

دكتر سيد عباس يزدانفر