ساماندهي محور دارآباد با تأكيد بر موضوع پياده مداري

كارشناسي ارشد

سر سپردگي بيش از حد شهرسازي معاصر به نيازهاي حركت سواره و غفلت از ساماندهي فضاهاي پياده منجر به افول كيفيت محيط شهري و افول ارزشهاي فرهنگي و بصري در فضاهاي شهري شده است و از سوي ديگر عدم وجود فضايي براي مناسبات اجتماعي سبب تشويق نوعي فردگرايي و تنوع شده است كه تشديد انزوا و از خود بيگانگي و جدا گزيني و در نهايت امر بياعتمادي را در بر خواهد داشت. اينجاست كه لزوم طراحي فضاهايي كه موجبات تعاملات اجتماع ي انسان ه ا ب ا يكديگر گردد، بيشتر احساس ميگردد. ايران كشوري است سرشار از منابع غني و پتانسيلهاي طبيعي كه در چهره تمامي شهرهاي اي ران نمايان است. در طراحي شهري استفاده از اي ن پتانس يله اي طبيع ي در جهت ايجاد فض اهاي مطلوب شهري و مورد استفاده همگان از اهميت ويژهاي برخوردار است . تركي ب مناسب رودها ، كوهها و... با فضاهاي شهري پيادهمدار در ايجاد عوامل كيفي طراحي شهري چون سرزندگي، تنوع ، خوانايي و پويايي تاثيرگذار ميباشد. رود دره دارآباد يكي از اين پتانسيلهاي طبيعي است كه در شمال شرق ي تهران و منطقه ي ك شهرداري تهران واقع است. وجود چشماندازهاي طبيعي همچون ديد به رشته كوههاي البرز و تپه- هاي دارآباد و سيمين تپه در مسير اين رود دره، همچن ين سبز ينگي مح يط برزيب اييه اي آن افزودهاست. رود دره دارآباد نسبت به ساير رود درههاي تهران كمتر مورد دخل و تصرف انسان قرار گرفتهاست و وجود زمينهاي باير به عنوان پتانسيلهاي توسعه از ويژگيهاي منحصر بفرد آن است. وجود همين ويژگيها كافي است تا رود دره دارآباد جهت ايجاد مس ير پي اده گردشگر ي مناسب به نظر آيد. اين پژوهش درصدد آن است تا با مطالعه عوامل كيفي طراحي شهر ي در ايجاد فضاه اي شهر ي پيادهمدار، اين عوامل را در طراحي مسير رود دره دارآباد به كارگيرد. پژوهش حاضر در سه بخش و 7 فصل تهيه شدهاست: بخش اول چارچوب مفهومي پژوهش است كه شامل طرح و بيان مسئله، ضرورت انتخاب موضوع و اهداف پژوهش ميباشد.

203891

دانشگاه علم و صنعت ايران

معماري

جناب آقاي دكتر دانشپور