بررسي و مقايسه آستانه شنوايي در بيماران مبتلا به ديابت تيپ دو برحسب درجات مختلف رتينوپاتي در مركز آموزشي درماني اميرالمومنين (ع) رشت در سال 1397

رشت

مقدمه: رتينوپاتي ديابتي يكي از شايع‌ترين عوارض ميكرووسكولار ديابت مليتوس مي‌باشد. هم¬چنين ديده‌ شده است كه شيوع كاهش شنوايي نيز در بيماران ديابتي نسبت به غيرديابتي‌ها بيشتر است. هدف از اين مطالعه بررسي ارتباط بين رتينوپاتي و كاهش شنوايي در بيماران ديابتي مي‌باشد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه420 بيمار در 4 گروه بدون ديابت، ديابتي بدون رتينوپاتي، ديابتي با رتينوپاتي غيرپروليفراتيو و ديابتي با رتينوپاتي پروليفراتيو وارد مطالعه شدند كه هر گروه شامل 105نفر بود. گروه بدون ديابت به عنوان گروه كنترل پس از همسان‌سازي سن و جنس با گروه ديابتي بدون رتينوپاتي، از بين مراجعين به درمانگاه گوش و حلق و بيني انتخاب شدند. براي اين بيماران تست شنوايي سنجي انجام شد و نتايج استفاده از نرم افزار SPSS مورد مقايسه و تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج: ميانگين آستانه شنوايي گوش راست و چپ در افرادي كه ديابت داشتند (راست 02/14 و چپ 92/14) بيش از افرادي بود كه ديابت نداشتند (راست 57/12 و چپ 85/13 ) اما اين اختلاف معني‌دار نبود. ميانگين آستانه‌ي شنوايي گوش راست و چپ ارتباط بارزي با ابتلا به رتينوپاتي پروليفراتيو داشت (ضريب همبستگي بتا 3/ و 04/0 p= براي سمت راست و ضريب همبستگي 28/0 و 05/0 p= براي سمت چپ). عوامل مهم در آستانه شنوايي گوش راست به ترتيب ابتلا به رتينوپاتي پروليفراتيو و مدت ابتلا و در گوش چپ ابتلا به رتينوپاتي پروليفراتيو، مدت ابتلا و فشار‌خون سيستوليك بود. نتيجه‌گيري: كاهش شنوايي مرتبط با ديابت با مدت ابتلا و شدت ديابت در ارتباط است و با بهبود مديريت مي توان از آن جلوگيري كرد. هم¬چنين شدت كاهش شنوايي با رتينوپاتي ديابتي مرتبط است و درواقع ميزان افت شنوايي با افزايش شدت رتينوپاتي، افزايش مي‌يابد. به¬دليل وجود اين ارتباط، بهتر است براي بيماران ديابتي با هر ميزان رتينوپاتي، ارزيابي شنوايي انجام گيرد.

204887

علوم پزشكي گيلان