مقايسه نتايج درماني در شكستگي هاي ناپايدار اينترتروكانتريك در افراد مسن (بيش از 65 ) به دو روش آرتروپلاستي و فيكساسيون با گاما نيل در مركز آموزشي درماني پورسينا و بيمارستان پارس رشت در سال 1399

رشت

چكيده مقدمه: شكستگي¬هاي هيپ به¬دليل زمين خوردگي در ميان افراد مسن بسيار شايع و پرهزينه هستند و ميزان مرگ و مير بيماران در يك سال اول بعد از شكستگي 20 درصد مي¬باشد. عوامل مختلفي بر ميزان بروز اين شكستگي¬ها تاثير مي¬گذارند كه از بين آن¬ها مي¬توان به سن بالا، مصرف سيگار، وجود سابقه شكستگي قبلي در هيپ، مصرف بيش از حد الكل و غيره اشاره كرد. درمان شكستگي¬هاي اينترتروك ناپايدار در افراد مسن همچنان مورد بحث است. در ساليان اخير استئوسنتزيس و فيكساسيون داخلي درمان مناسب براي شكستگي اينترتروكانتريك پايدار معرفي شده¬اند اما براي درمان شكستگي¬هاي ناپايدار در افراد مسن كه به¬دليل استئوپروز و كيفيت پايين استخوان جهت اينترنال فيكسيشن انتخاب مناسبي نمي¬باشند، درمان با همي-آرتروپلاستي نيز پيشنهاد شده است. روش اجرا: در اين مطالعه كه به¬صورت توصيفي و گذشته¬نگر در سال 1398 و در دانشگاه علوم پزشكي گيلان، ايران طراحي شده است، پس از كسب اجازه از كميته اخلاق پژوهشي دانشگاه علوم پزشكي گيلان، 42 بيمار دچار شكستگي اينترتروكانتريك ناپايدار در افراد مسن بالاي 65 سال و داراي استئوپروز براساس اندكس كه تحت درمان به روش آرتروپلاستي و فيكساسيون با گاما نيل قرار گرفتند از نظر نتايج درماني بررسي و مقايسه مي¬شوند. معيارهاي ورود به مطالعه شامل سن بالاي 65 سال، شكستگي اينترتروكانتر ناپايدار و معيارهاي خروج از مطالعه شامل شكستگي¬هاي پايدار، تروكانتر كوچك سالم، بيماران مولتيپل تروما، سابقه شكستگي در هيپ سمت مقابل، شكستگيهاي پاتولوژيك است. بيماران در يك زمان معين (10 - 36 ماه) زمان پيگيري تحت معاينه باليني قرار گرفته و ارزيابي راديولوژيك از آن¬ها به¬عمل مي¬ايد و براساس دسته¬بندي اسكور نتايج حاصل مقايسه ميشوند. يافته¬ها: 42 بيمار با شكستگي اينترتروكانتريك ناپايدار در دو گروه مورد تحليل و بررسي قرار گرفتند. در بيماران گروه آرتروپلاستي، 7 بيمار (2/29%) و در گروه گامانيل، 16 بيمار (7/66%) مرد بودند. ميانگين سني افراد در گروه آرتروپلاستي 27/8±46/77 و در گروه گامانيل 74/8±04/73 بود. 10 بيمار (7/41%) در گروه آرتروپلاستي و 11 بيمار (8/45%) در گروه گامانيل دچار شكستگي درجه 4 شده بودند. در 9 بيمار (5/37%) گروه آرتروپلاستي و 10 بيمار (7/41%) گروه گامانيل استئوپورز درجه 4 ديده شد. ميانگين نمره هيپ هريس (HHS) در گروه آرتروپلاستي 58/8±13/83 و در گروه گامانيل 83/9± 93/75 بوده و ميانگين رتبه¬ها در گروه آرتروپلاستي بيشتر بود (047/0p=). ميزان بروز عوارض زودرس در گروه فيكساسيون با گامانيل به¬صورت معناداري بيشتر از گروه آرتروپلاستي بود (036/0p=). ميزان بروز مرگ (00/1p=)، پنوموني (00/1p=)، عفونت (097/0p=) و هماتوم (489/0p=) در دو گروه اختلاف معناداري نداشت. بروز عوارض ناشي از وسيله در گروه فيكساسيون با گامانيل به¬طور قابل¬توجهي بيشتر بود (036/0p=). به¬طوركلي بروز كوتاهي اندام (بيش از 2 سانتي¬متر) در گروه فيكساسيون با گامانيل تفاوت معناداري نداشت (666/0p=). بروز nail cut out در گروه فيكساسيون با گامانيل به¬طور قابل¬توجهي بيشتر بود (009/0p=). ميانگين مدت بستري بيماران در گروه گامانيل به¬طور قابل توجهي نسبت به گروه آرتروپلاستي بيشتر بود (003/0p=). ميانگين ميزان خونريزي بيماران در گروه آرتروپلاستي 78/0±63/7 سي¬سي و در گروه گاما نيل 72/0±0/3 سي-سي بود اما اختلاف ميزان خونريزي بيماران به¬دنبال آرتروپلاستي و يا فيكساسيون با گامانيل معنادار نبود (999/0p=). نتيجه گيري: نتايج مطالعه حاضر نشان داد كه جراحي اينترتروكانتريك ناپايدار افراد مسن به روش آرتروپلاستي نسبت به فيكساسيون گامانيل با پيامدهاي بهتر و عوارض كمتري همراه مي¬باشد. كليدواژه: شكستگي اينترتروكانتريك، گاما نيل، آرتوپلاستي

204893

علوم پزشكي گيلان