ارائه رويكردي براي رسيدن به اجماع نظر در گروه هاي تصميم گيري بزرگ مقياس در شرايط عدم قطعيت

كارشناسي ارشد

تصميمات گروهي و رسيدن به اجماع نظر با هدف در نظر گرفتن نيازهاي همه افراد تصميم‌گيرنده و يافتن تعادل بين خواسته‌هاي افراد صورت مي‌پذيرد. در تصميم‌گيري گروهي، گروهي از افراد به منظور رسيدن به تصميمي كه همه‌ي اعضاي گروه درمورد آن توافق دارند گرد يكديگر آمده و به بحث و گفت‌وگو مي‌پردازند. در بين اعضاي گروه يك نفر از اعضاي گروه نقش مجري را بر عهده دارد. وي به منظور همگرا كردن نظرات گروه، وظيفه‌ي ارائه‌ي پيشنهاد و مديريت جلسه را بر عهده دارد. با توجه به اينكه اتوماسيون‌سازي فرآيند تصميم‌گيري و حذف مجري مي‌تواند به كاهش‌ هزينه‌ها كمك كند و تأثير بي‌طرف بودن مجري را از بين ببرد، مدل‌سازي تصميم‌گيري گروهي و مدل‌سازي رسيدن به اجماع نظر در گروه‌هاي تصميم‌گيري همواره يكي از مسائل تحقيقاتي مهم بوده است. در مدل‌سازي‌هاي اوّليّه تصميم‌گيري‌هاي گروهي، تعداد تصميم‌گيرندگان كم و همه‌ي پارامترهاي تصميم‌گيري مشخص و ثابت در نظر گرفته مي‌شدند. با ظهور تئوري‌هاي جديد، اين تئوري‌ها در مسائل تصميم‌گيري گروهي به كار گرفته شدند. براي مثال انواع نظريه‌هاي مجموعه‌هاي فازي، مفاهيم شبكه پيچيده مثل شبكه‌ اعتماد و تئوري‌هاي تكامل نظر. در سال‌هاي اخير، با افزايش استفاده از رسانه‌هاي اجتماعي و تلفن‌هاي هوشمند، امكان شركت كردن تعداد زيادي از تصميم‌گيرندگان در رويداد مجازي تصميم‌گيري گروهي وجود دارد. به همين خاطر در حال حاضر تمركز در مسائل تصميم‌گيري گروهي، روي گروه‌هاي تصميم‌گيري بزرگ مقياس است. علاوه بر اين، در مسئله‌ي تصميم‌گيري بزرگ مقياس افراد متفاوت‌تري وجود دارند و همه‌ي افراد از تخصص كافي و يا قطعيت برخوردار نيستند و روش‌هاي ارائه شده بايد بتوانند ويژگي‌هاي اين شرايط جديد را در نظر بگيرند. در اين پژوهش پس از بررسي راه‌حل‌هاي موجود و چالش‌ها، مدل جديدي با استفاده از به‌كارگيري علم مجموعه‌هاي فازي و شبكه‌ پيچيده ارائه مي‌شود. از مجموعه‌هاي فازي نوتروسوفيك براي بيان نظر تصميم‌گيرندگان و از شبكه دولايه براي مدل‌سازي نظر تصميم‌گيرندگان و شباهت بين نظرهاي آن‌ها استفاده مي‌شود. اين روش جديد با در نظر گرفتن سلسله مراتب نظرات ابعاد مسئله را كاهش مي‌دهد. شبيه‌سازي‌هاي انجام شده نشان داده است كه بسته به پارامترهاي مسئله، مي‌توان ابعاد داده‌ها را تا 99 درصد كاهش داد. در اين پژوهش تأثير سازگاري روي پراكندگي نظرها نيز بررسي شده است و نتايج حاصل از اين بررسي نشان مي‌دهد كه سازگار بودن نظرات روي كاهش پراكندگي نظرها اثر مي‌گذارد و به همين علّت، در كاهش ابعاد مؤثر است. در شبيه‌سازي‌ها نيز از سه نوع تابع براي محاسبه‌ي شباهت استفاده شده است و نتايج حاصل نشان مي‌دهد كه شباهت اقليدسي براي مسائل تصميم‌گيري كه هدف آن‌‌ها رتبه‌بندي گزينه‌هاي موجود است، معيار سخت‌گيرانه‌اي است.

208580

دانشگاه علم و صنعت ايران

مهندسي كامپيوتر- نرم‌افزار

مهرداد آشتياني