بررسي سطح مهارت هاي ارتباط باليني در دانشجويان سه سال آخر دانشكده هاي دندانپزشكي دانشگاه گيلان در سال 1399

بندرانزلي

مقدمه: توانايي برقراري ارتباط صحيح، يكي از مهارت¬هاي اساسي زندگي اجتماعي بوده كه به فرد كمك مي¬كند تا عواطف و نيازهاي خود را به درستي بيان نموده و به اهداف بين فردي دست يابد. با توجه به اهميت بحث مهارت¬هاي ارتباطي بين دندانپزشك و بيمار و همچنين كمبود اين بررسي در دانشجويان دندانپزشكي در ايران و وجود خلأ اطلاعاتي، در اين مطالعه سطح مهارت¬هاي ارتباطي دانشجويان 3 سال آخر دندانپزشكي كلينيك دندانپزشكي دانشگاه گيلان مورد بررسي قرار گرفت. هدف: تعيين سطح مهارت¬هاي ارتباط باليني در دانشجويان سه سال آخر دانشكده¬هاي دندانپزشكي دانشگاه گيلان در سال 1399 روش كار: دانشجويان به نسخه فارسي پرسشنامه معتبر DCCC كه روايي و پايايي آن تأييد شده است، پاسخ مي-دهند. اين پرسش نامه شامل 5 حيطه مي¬باشد كه چهار حيطه مربوط به دانشجو: معارفه (5 سوال), تاريخچه ( 12 سوال)، معاينه 8)سوال) ، خاتمه 3) سوال) و يك حيطه مربوط به بيمار (3 سوال) است. نمره دهي با استفاده از مقياس ليكرت است بدين صورت كه امتياز يك كمترين ميزان خوداظهار و امتياز پنج بيشترين ميزان خوداظهاري را دارد. داده¬ها با استفاده از نرم افزار SPSS ورژن 22 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج: 106 دانشجو، شامل 40 مرد و 66 زن، با ميانگين سني 3/3±7/25 سال در مطالعه شركت كردند. ميانگين امتياز افراد در حيطه معارفه برابر با 1/3±6/19، در حيطه تاريخچه برابر با 0/7±0/45 ، در حيطه معاينه برابر با 4/4±8/31 و در دو حيطه آخر، يعني خاتمه و بيمار، به ترتيب 3/2±9/11 و 7/2±3/12 بود. اختلاف معناداري بين گروه¬هاي جنسيتي و وضعيت تأهل با امتيازات پرسشنامه مشاهده نشد. نتيجه¬گيري: طراحي و اجراي دوره¬هاي آموزشي براي تقويت مهارت¬هاي ارتباطي براي دانشجويان دندانپزشكي به عنوان يك دوره مقدماتي براي آمادگي قبل از معاينات باليني، ضروري مي¬باشد. كلمات كليدي: مهارت¬ ارتباطي، ارتباط با بيمار، پرسشنامه DCCC

208994

علوم پزشكي گيلان