بررسي ارتباط بين گرايش به تفكر انتقادى با خودكارآمدي تحصيلي در دانشجويان پزشكى دانشگاه علوم پزشكي گيلان درسال 1400

رشت

مقدمه: در دنياي امروزي تفكر انتقادي لازمه سازگاري، توانايي حل مسئله و تصميم¬گيري است. از سوي ديگر احساس خودكارآمدي با افزايش تلاش و اشتياق فرد براي حل مسائل، احتمال موفقيت فرد را افزايش مي‌دهد. مطالعه حاضر باهدف تعيين ارتباط بين گرايش به تفكر انتقادى با خودكار آمدي تحصيلي در دانشجويان پزشكى دانشگاه علوم پزشكي گيلان انجام گرفت. مواد و روش¬ها: اين مطالعه تحليلي- مقطعي روي 145 نفر از دانشجويان رشته پزشكي در مقطع كارآموزي و كارورزي انجام شد. سه پرسشنامه شامل اطلاعات دموگرافيك، پرسشنامه گرايش به تفكر انتقادي ريكتس (Ricketts 2003) و پرسشنامه خودكارآمدي تحصيلي دانشجويان اون و فرامن (Owen & Froman) در اختيار دانشجويان قرار گرفت.داده ها وارد نرم افزار SPSS نسخه 16 گرديد و با آزمون هاي آمارتوصيفي و استنباطي آزمون من-ويتني، آزمون كروسكال واليس، آزمون فريدمن و ضريب همبستگي اسپيرمن) و آزمون كاي‌دو مورد تحليل قرارگرفت. نتايج: بر اساس نتايج اين مطالعه، 2/55 % شركت¬كنندگان مرد و ميانگين سني دانشجويان 96/1 ± 17/25 سال بود. 8/62 % شركت¬كنندگان اينترن بودند. 8/62 % افراد داراي خودكارآمدي تحصيلي بالا و 5/85 % آنها داراي تفكر انتقادي قوي بودند و تنها 4/1% افراد، گرايش به تفكر انتقادي ضعيف داشتند. مردان و افراد با سنين بالاتر از 25 سال و افراد با معدل تحصيلي بالاتر به طور معني¬داري گرايش بالاتري به تفكر انتقادي داشتند. همچنين خودكارآمدي تحصيلي با تفكر انتقادي و سه حيطه آن (خلاقيت، بالندگي و تعهد) ارتباط معني دار مثبت و متوسط (به ترتيب 37/0، 34/0، 40/0، 42/0) داشته¬است. نتيجه¬گيري: گرايش به تفكر انتقادي با خودكارآمدي تحصيلي در دانشجويان پزشكي ارتباط مثبت داشت.كليدواژه: تفكر انتقادي، خودكارآمدي، دانشجويان

209685

علوم پزشكي گيلان