سندرم تكنولوژي و رشد اشتغال زا در ايران )مورد كاوي صنايع توليدي(

سهراب دل انگيزان

دانشگاه رازي

علوم اقتصادي

كارشناسي ارشد

1400/7

طي دهههاي اخير هم‌زمان با افزايش رشد اقتصادي، سطح اشتغال در حال كاهش است. به‌عبارت‌ديگر افزايش در محصول اقتصادي به‌طور شاخص از بهره‌وري بالاتر كارگراني نشأت ميگيرد كه در آن زمان مشغول به كار هستند، به‌جاي اينكه از توسعهي نيروي كار به وجود بيايد. به نظر ميرسد رشد بيكاري صرفاً يك پديده دوره‌اي نباشد بلكه يك مسئله ساختاري باشد كه از پيشرفت فناوري به وجود آمده است. مسأله بيكاري در كشـورهاي در حال توسعه بسـيار پيچيـده بـوده و نيازمنـد يك فهم جديدتر و عميقتر است. درك دقيقتر ابعاد بيكاري و نيز چرايي ناكارآمدي سياستهاي مرسوم كه بر اساس مدلهاي مرسوم انتخاب و بكار گرفته ميشوند، نيازمند ورود به چارچوب و تحليلي متفاوتي است. در اين تحليل متفاوت، آسيب شناسي رشد با نگاه به اشتغالزايي و رفع فقر جايگزين مدلهاي مرسوم شد و مفهوم رشد با اشتغالزايي، چارچوب جديدي را با نام رشد اشتغالزا تعريف ميشود. سندرم تكنولوژي زاويه خاصي از اين حوزه مطالعه است كه سعي دارد تا ابعاد اشتغالزايي رشد را از ناحيه اثر تكنولوژي مورد توجه قرار دهد. از اين زاويه انتظار بر آن است تا انتخاب سرمايهگذاريهاي با تكنولوژيهاي بالاتر و جديدتر، بدون توجه به اثر آنها روي اشتغال، عاملي براي رشد بدون اشتغال و يا حتي رشد اشتغالزدا بوده باشد. سپس با استفاده از روش رگرسيون كوانتايل چندك و دادههاي مربوط به شاخص تكنولوژي، شاخص كشش اشتغالزايي رشد و شاخص پايداري در بهبود تكنولوژي، تأثير تكنولوژي بر كشش اشتغالزايي رشد طي دوره زماني 1369:1-1398:4، مورد بررسي قرار گرفته است. نتايج نشان ميدهد كه در دهكهاي ابتدايي، تاثير تكنولوژي و پايداري در بهبود تكنولوژي بر كشش اشتغالزايي رشد بيش از دهكهاي پاياني است و نيز در سالهاي اخير با بهبود تكنولوژي، توليد افزايش و اشتغال كاهش يافته است. بنابراين ميبايست بر سياستهاي افزايش اشتغال تأكيد شود.

210072

دانشكده علوم اجتماعي

دانشگاه رازی کرمانشاه

آزاد خانزادي

سهراب دل انگيزان