بررسي اثر پيش تيمار تاليدومايد بر تغييرات بيان CXCR4، CXCR7، Snail-1، Vimentin، Desmoplakin، مهاجرت سلولي و مقاومت دارويي در رده‌ي سلول سرطان پستان MDA-MB-231 تيمار شده با دوكسوروبيسين

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

ايمني شناسي

مقدمه: درمان‌هاي تركيبي روشي نوين براي كاهش عوارض داروهاي شيمي درماني و افزايش بازده روش‌هاي درماني هستند و از آنجايي كه شيمي درماني موجب تشديد پديده EMT و متعاقباً، افزايش مقاومت دارويي و متاستاز مي‌شود، مي‌توان از اين روش براي كاهش عوارض ناشي از شيمي درماني و افزايش بازده روش‌هاي درماني استفاده كرد. از طرفي، تاليدومايد يكي از داروهايي است كه براي درمان برخي از سرطان‌ها از جمله مالتيپل ميلوما استفاده مي‌شود و فرايند EMT را كاهش مي‌دهد. از اين جهت، ما در اين مطالعه تاثير پيش تيمار تاليدومايد بر روي فرايند‌هاي EMT، متاستاز و مقاومت دارويي را در سلول‌هاي رده سرطان سينه انساني دريافت كننده شيمي دارو مورد بررسي قرار داديم. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه سلول‌هاي MDA-MB-231 به مدت 24 ساعت در مواجهه با دوز‌ 200 ميكرومولار از تاليدومايد قرار داده شدند و سپس تيمار همزمان دوز 20 نانومولار از دوكسوروبيسين و تاليدومايد به مدت 24 ساعت صورت گرفت و در ادامه، تيمار تاليدومايد به مدت 96 ساعت ديگر ادامه يافت. در انتها، سلول‌هاي سرطاني گروه‌هاي مختلف براي سنجش زنده ماني توسط تست MTT، بررسي ميزان مهاجرت سلول‌ها توسط تست‌هاي خراش و ترانس ول، بررسي مقاومت دارويي با كمك متد Uptake & Efflux، بررسي ميزان بيان سطحي پروتئين‌هاي CXCR4 و CXCR7 توسط فلوسايتومتري و اندازه گيري ميزان بيان ژن‌هاي Snail-1، Vimentin و Desmoplakin توسط تست PCR استفاده شدند و از سوپرناتانت گروه‌هاي مختلف آزمايش براي سنجش سايتوكاين‌هاي IL-6 و TGF-β با كمك تست الايزا استفاده گرديد. يافته‌ها: تيمار همزمان تاليدومايد و دوكسوروبيسين موجب كاهش ميزان مهاجرت سلول‌ها نسبت به گروه دوكسوروبيسين در تست خراش مي‌شود (P=0.00). همچنين، تيمار همزمان ميزان تجمع دارو در فضاي داخلي سلول‌ در تست Uptake & Efflux را نسبت به گروه دوكسوروبيسين افزايش مي‌دهد (P=0.002) و ميزان اينترلوكين 6 و TGF-β را نسبت به گروه دوكسوروبيسين دچار كاهش مي‌كند (P=0.00) و (P=0.00). از طرفي، پيش تيمار تاليدومايد موفق به تغيير معني دار بيان ژن‌هاي Desmoplakin، Vimentin و Snail-1 در گروه‌هاي آزمايش نشد. نتيجه گيري: با توجه به عملكرد تاليدومايد در كاهش سطح اينترلوكين 6 و TGF-β و با در نظر داشتن افزايش ماندگاري شيمي دارو در سلول با كمك تيمار تاليدومايد و همچنين، كاهش قدرت تهاجم سلول‌ها در تست خراش در تيمار تاليدومايد و دوكسوروبيسين مي‌توان مطرح كرد كه پيش تيمار تاليدومايد با تغيير روند التهابي بر ضد سلول‌هاي سرطاني به افزايش بازده شيمي درماني كمك مي‌كند كه البته تاييد اين امر نيازمند مطالعات گسترده‌تر است. كلمات كليدي: درمان‌هاي تركيبي، سرطان سينه، تهاجم، مقاومت دارويي، تاليدومايد

210151

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

ايمني شناسي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

محمد رضا رحماني، عباسعلي اميني