طراحي مسير پياده و تأثير آن بر كيفيت زندگي با رويكرد افزايش حس سرزندگي و حضورپذيري(مورد مطالعاتي:خيابان چهارباغ بالا اصفهان)

كارشناسي ارشد

امروزه به دليل استفاده روزافزون از وسايل نقليه، تعاملات انساني در حال ناپديد شدن مي باشند. همچنين، كمبود فضاهاي فعاليت جمعي در شهرها و مسافت زياد بين كاربريها يا مراكز فعاليتي، از جمله عواملي هستند كه روابط اجتماعي انسانها را كاهش داده اند و باعث ارتقا ناامني در محيط شهري و كاهش چشمگير سرزندگي و حضورپذيري در فضاي شهري شده است.يكي از مهمترين عوامل موثر در اين زمينه، گسترش پياده راه ها و پياده مداري مي باشدكه اين بخش از شهر براي شهروندان چندان جذابيتي نداشته باشد و مردم به پياده روي در آن تمايل كمتري نشان دهند . عواملي چون كاربري هاي ناسازگار، تداخل حركت سواره و پياده، عرض كم معابر، عدم امكان دسترسي سواره،عدم وجود امنيت و عدم پاسخگويي خدمات به نيازهاي امروزين شهروندان اين موضوع را تشديد نموده اند. بدين منظور، با برنامه ريزي بهينه و ايجاد پياده راه ها مي توان مردم را از نتايج زيانبار عدم تحرك و تضعيف ارتباطات اجتماعي رهايي بخشيد .در تحقيق حاضر كه جزء پژوهش هاي كاربردي است؛ سعي شده است با استفاده از شيوه توصيفي- تحليلي به بررسي چگونگي طراحي مسير پياده و تاثيري كه بر كيفيت زندگي، سرزندگي و حضورپذيري مي گذارد ، پرداخته مي شود.در نهايت در قالب مولفه هاي عملكردي ، كالبدي ،‌معنايي و زيست محيطي و برسي شاخص هاي مربوط به هر مولفه تلاش شد با ايجاد تعادل بين ابعاد انساني و فضايي شهر بتوان هندسه فضاي شهر را به هندسه اجتماعي و انساني آن نزديك تر ساخت و راهكارهايي چون:آرامسازي محور از طريق كاهش مسير حركت سواره و اولويت دهي به حركت پياده، مسير ويژه پياده در محور مياني و ايجاد فضاهاي مكث در محور مياني، تعريض و اصلاح پياده روهاي شرقي و غربي ،مسير ويژه و ايمن دوچرخه با عرض مناسب در طول محور چهارباغ بالا، عدم وجود موانع فيزيكي در طول محور مياني در جهت تسهيل حركت پياده و توجه به گروه هاي آسيب پذير و همچنين ايجاد فضاهاي مكث خطي (پاركلت) در حاشيه پياده روهاي شرقي و غربي و نقطه اي جهت ارتقاء تعاملات اجتماعي و آسايش شهروندان كه منجر به افزايش سرزندگي و حضور پذيري ايشان مي گردد،‌در نظر گرفته شده است.

210392

دانشگاه علم و صنعت ايران

مهندسي شهرسازي گرايش طراحي شهري

دكتر مصطفي بهزادفر