بررسي شيوع زخم فشاري و عوامل مرتبط باآن در مددجويان سالمند بستري در بيمارستان هاي شرق گيلان در طي سال هاي 1399-1400

لنگرود

چكيده مقدمه: زخم فشاري، يك آسيب بافتي است كه به واسطه فشار ايجاد مي شود و مي تواند پوست، عضله، بافت همبند، غضروف و استخوان را درگير كند. زخم فشاري، يك فرايند دردناك، ناتوان كننده مي باشد و سلامتي فرد را با افزايش مرگ ومير و ناخوشي برحسب افزايش طول مدت بستري، افزايش ميزان عفونت و افزايش نياز براي روش هاي جراحي به مخاطره مي اندازد. امروزه زخم فشاري پس از سرطان و بيماريهاي قلبي عروقي، سومين بيماري پر هزينه محسوب مي شود. هدف: هدف از اين مطالعه، تعيين شيوع زخم فشاري و عوامل مرتبط با آن در بيماران سالمند بستري در بيمارستانهاي آموزشي شرق گيلان بوده است. مواد و روش ها: اين مطالعه از نوع توصيفي - مقطعي است كه در آن بيماران سالمند بستري در بخش هاي مراقبت ويژه، داخلي و جراحي مراكز آموزشي- درماني شرق گيلان واجد معيار ورود به مطالعه بودند و جامعه پژوهش را تشكيل مي دهند. در اين مطالعه تعداد 250 بيمار 60 سال و بالاتر بستري به مدت حداقل 24 ساعت در بيمارستان هاي شرق گيلان، به صورت نمونه گيري طبقه بندي با تخصيص متناسب انتخاب و سپس با استفاده از نمونه گيري در دسترس وارد مطالعه شدند. ابزار گردآوري داده‌ها شامل پرسشنامه مشخصات فردي- اجتماعي، طبي ، مقياس بررسي خطر زخم فشاري برادن و مقياس درجه بندي انجمن ملي مشاوره زخم فشاري بوده است. اطلاعات جمع آوري شده از پرسش نامه ها به كمك نرم افزار SPSS 22 و با استفاده از شاخص هاي مركزي و پراكندگي آمار و بمنظور ارتباط سنجي بين متغيرهاي مشخصات فردي، اجتماعي و طبي و امتياز ابزار برادن با توجه به نرمال يا غير نرمال بودن يافته ها از آزمونهاي پيرسون و اسپيرمن استفاده شده است. سطح معناداري (0.05>P) در نظرگرفته شد. نتايج: در اين پژوهش اغلب نمونه هاي مورد مطالعه مرد بوده (59.6%) و فراوانترين گروه سني نمونه هاي تحت مطالعه گروه سني بين 60 تا 65 سال ( 42.4%) بوده است. شيوع زخم فشاري در مددجويان سالمند بستري در بيمارستان هاي آموزشي شرق گيلان برابر 26.4 درصد بود و بين وجود زخم فشاري با نوع بيمارستان محل بستري بيمار، سن، مدت بستري در بيمارستان، نوع بخش محل بستري بيمار، بي اختياري ادراري، بي اختياري مدفوع، ادم، سطح هوشياري، نوع تشك، اتصال به دستگاه تهويه مكانيكي، نمره‌ي معيار برادن ، حيطه هاي درك حسي، رطوبت، فعاليت، تحرك، تغذيه، كشش يا سايش مقياس برادن ارتباط معناداري وجود داشت (0.05>P). بين وجود زخم فشاري با جنسيت، تاهل و انجام جراحي بيماران ارتباط معناداري وجود نداشت(0.05<P). نتيجه گيري: با توجه به اينكه در اين پژوهش ميزان شيوع زخم فشاري در سالمندان بستري در بيمارستان هاي مورد مطالعه قابل توجه بوده ، بنابراين استفاده از يك روش استاندارد ارزيابي بيماران سالمند و توجه به عوامل ايجاد زخم فشاري نظير بي حركتي، سن بالا، سوء تغذيه و عوامل تاثيرگذار ديگر قبل از بستري مي تواند در شناسايي بيماران در معرض خطر و كاهش بروز زخم فشاري در سالمندان تأثير بسزايي داشته باشد. كليد واژه ها: شيوع، زخم فشاري، بيماران سالمند، عوامل خطر .

211245

علوم پزشكي گيلان