بررسي تاثير آموزش مبتني بر مدل مراقبت مشاركتي بر رفتارهاي ارتقاء دهنده سلامت و خودكارآمدي بيماران مبتلا نارسايي قلبي مراجعه كننده به بيمارستان امام خميني شهرستان سقز در سال 1397

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پرستاري داخلي جراحي

زمينه و هدف: نارسايي قلبي شايع¬ترين عارضه بيماري¬هاي قلبي و عروقي است. خودكارآمدي و رفتارهاي ارتقاءدهنده سلامت در اين بيماران حايز اهميت است. مطالعه حاضر براي تعيين تاثير آموزش مبتني بر مدل مراقبت مشاركتي بر رفتارهاي ارتقاء دهنده سلامت و خودكارآمدي در بيماران نارسايي قلبي انجام گرفت. روش پژوهش: اين مطالعه يك كارآزمايي باليني تصادفي شده بر روي 60 بيمار مبتلا به نارسايي قلبي مراجعه كننده به درمانگاه بيمارستان امام خميني سقز وابسته به دانشگاه علوم پزشكي كردستان در سال 1397 بود. روش نمونه گيري در دسترس بود. بيماران به صورت تصادفي به دو گروه مداخله و كنترل تقسيم شدند. ابزار جمع آوري داده¬ها پرسشنامه هاي مشخصات فردي، خودكارآمدي قلبي و رفتارهاي ارتقا دهنده سلامت بود. پس از تكميل پرسشنامه¬ها، آموزش مدل مراقبت مشاركتي به مدت سه ماه براي گروه مداخله (30 نفر) انجام شد. در گروه كنترل (30 نفر) مداخله¬اي نشد. در انتهاي ماه سوم پرسشنامه هاي خودكارآمدي قلبي و رفتارهاي ارتقا دهنده سلامت در دو گروه تكميل گرديد. داده¬ها با استفاده از نرم افزار SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته¬ها: براي بررسي تغييرات درون گروهي از آزمون هاي آماري تي زوجي و براي سنجش تفاوت دو گروه در مراحل پيش و پس آزمون از آزمون تي مستقل استفاده شد. مقايسه ميانگين رفتارهاي ارتقا دهنده سلامت قبل از مداخله (21/20 ± 78/129)و بعد از مداخله (28/17 ± 32/152)در گروه مداخله تفاوت معناداري داشت(001/0> P). مقايسه ميانگين رفتارهاي ارتقا دهنده سلامت قبل از مداخله (07/23 ± 33/132)و بعد از مداخله (56/21 ± 43/135)در گروه كنترل تفاوت معناداري نداشت(59/0=P).مقايسه ميانگين خودكارآمدي قبل از مداخله (90/1 ± 80/22)و بعد از مداخله (1/2 ± 4/39)در گروه مداخله تفاوت معناداري داشت(01/0> P). مقايسه ميانگين خودكارآمدي قبل از مداخله (4/2 ± 6/23)و بعد از مداخله (6/4 ± 2/24)در گروه كنترل از لحاظ آماري تفاوت معناداري نداشت(28/0=P). ميانگين رفتارهاي ارتقاء دهنده سلامت در گروه مداخله (21/20 ± 78/129) و كنترل (07/23 ± 33/132) قبل از مداخله تفاوت معني¬داري نداشت (373/0=P). همچنين ميانگين خودكارآمدي در گروه مداخله (9/1 ± 8/22) و كنترل (4/2 ± 6/23) قبل از مداخله تفاوت معني¬داري نداشت (56/0=P). اما پس از مداخله ميانگين رفتارهاي ارتقاء دهنده سلامت در گروه مداخله (28/17 ± 32/152) و كنترل (56/21 ± 43/135) از لحاظ آماري تفاوت معني¬¬داري داشتند (001/0> P). همچنين پس از مداخله ميانگين خودكارآمدي در گروه مداخله (1/2 ± 4/39) و كنترل (6/4 ± 2/24) تفاوت معني¬داري داشتند (001/0> P). نتيجه¬گيري: نتايج به دست آمده بيانگر تاثير مثبت آموزش مدل مراقبت مشاركتي بر ارتقاء رفتارهاي ارتقاء دهنده سلامت و خودكارآمدي در بيماران مبتلا به نارسايي قلبي مي¬باشد. بنابر اين مي توان همزمان از مدل مراقبت مشاركتي بهمراه درمان¬هاي پزشكي رايج به عنوان يك روش مكمل، كم هزينه، آسان و قابل اجرا در بالين و در ارتباط با بيماران استفاده نمود كليد واژه¬ها: نارسايي قلبي، مدل مراقبت مشاركتي، آموزش پرستاري، رفتارهاي ارتقاء دهنده سلامت، خودكارآمدي

211463

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پرستاري

پرستاري مامايي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

نازيلا عليايي