تعيين فراواني سردرد ميگرني در بيماران مبتلا به M.S و مقايسه آن با گروه كنترل مراجعه‌كننده به بيمارستان پورسينا

رشت

چكيده فارسي زمينه و هدف: مالتيپل اسكلروزيس (M.S) يك بيماري مزمن سيستم عصبي مركزي مي‌باشد كه با التهاب، دميلينه شدن نورون‌ها و گليوز همراه است و در نهايت منجر به تشكيل پلاك در مناطق مختلف مغز و نخاع مي‌گردد. شيوع سردرد در بيماران M.S 8/28% است كه شايع‌ ترين آن‌ها ميگرن گزارش شده است. شيوع ميگرن در جهان از 5 تا 5/14% متغير است. توجه به ميگرن و سردرد‌هاي بيماران ام اس و درمان آن مي‌تواند سبب بهبود كيفيت زندگي اين بيماران گردد كه مطالعه حاضر با توجه به افزايش شيوع اين بيماري در گيلان به منظور تعيين فراواني سردرد ميگرني بيماران مبتلا به ام اس و مقايسه آن با گروه كنترل مراجعه‌كننده به بيمارستان پورسينا در سال 1400-1399 انجام گرفت. مواد و روش‌ها: اين مطالعه مشاهده‌اي از نوع توصيفي-مقطعي است كه در بيماران مبتلا به M.S مراجعه‌كننده به بيمارستان پورسينا رشت در سال 1400-1399 انجام گرفت. 125 نفر از بيماران مبتلا به M.S مراجعه‌كننده به بيمارستان پورسينا براي گروه مطالعه و 125 نفر از افراد دچار تروماي مينور پوست براي گروه كنترل به روش تصادفي تهيه‌شد و با آن‌ها تماس گرفته‌شد و پس از ارائه توضيحات لازم و كسب رضايت ‌آگاهانه، اطلاعات مربوطه توسط چك‌ليست گردآوري گرديد و سپس توسط نرم افزار spss ورژن 28 مورد آناليز آماري قرارگرفت. يافته‌ها: در اين مطالعه، 250 نفر شركت داشتند كه در مجموع از اين تعداد، 152 نفر زن معادل 8/60% و 98 نفر مرد معادل 2/%39 بودند كه به صورت معناداري فراواني زن‌ها بيش‌تر از مردها بود. از 125 نفر جمعيت بيماران ام اس، فرم RR 8/%76، فرم PP 2/%15 و فرم SP 8 % بود. 4/74% درجه ناتواني mild، 4/%22 درجه ناتواني moderate و 2/3% درجه ناتواني severe داشتند و تنها 4% از بيماران داروي ام اس مصرف‌نمي‌كردند. ميانگين سني در افراد مبتلا به M.S برابر با 54/37 سال و در گروه كنترل برابر با 21/32 سال بود ( 0002/0 = p). در اين مطالعه در گروه كنترل 16 نفر معادل4/6% و در گروه مطالعه 36 نفر معادل 4/14% (درمجموع 52 نفر معادل 8/20%) ميگرن داشتند كه فراواني ميگرن در بيماران مبتلا به MS به‌صورت معناداري بيش‌تر از گروه كنترل بود (4/%14 در مقابل 4/6%) (002/0 = p). در اين مطالعه از گروه كنترل 18 نفر معادل 2/7% و از گروه مطالعه 21 نفر معادل 4/8% (درمجموع 39 نفر معادل 6/15%) داروي ضدافسردگي، از گروه كنترل 9 نفر معادل 6/3 % و از گروه مطالعه 5 نفر معادل 2% (درمجموع 14 نفر معادل 6/5%) داروي ضداضطراب مصرف مي‌كردند. پس از كنترل و حذف اثر متغييرهاي مخدوش‌كننده يعني سن و جنسيت، odds ratio داشتن يا نداشتن M.S برابر با 76/2 بوده و ارتباط معناداري با بروز ميگرن داشت (004/0 = p) يعني بيماراني كه مبتلا به M.S بودند حدوداً 2 برابر بيش‌تر از افرادي كه مبتلا به M.S نبودند دچار ميگرن شدند. نتيجه‌گيري: طبق نتايج حاصل از اين پژوهش مي توان نتيجه گرفت كه بيماران مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس (MS) سردرد ميگرني را به ميزان بيش‌تري تجربه مي‌كنند. شيوع ميگرن در افراد مبتلا بهMS 4/%14 و در افراد گروه كنترل برابر 4/6% مي‌باشد. واژه‌هاي كليدي: فراواني، ميگرن، مالتيپل اسكلروزيس،سردرد

212485

علوم پزشكي گيلان