اثربخشي فاموتيدين بر علائم بيماران اسكيزوفرني بستري تحت درمان استاندارد در مقايسه با گروه كنترل

رشت

مقدمه: اسكيزوفرني جدي‌ترين اختلالات روانپزشكي در سيستم‌هاي بهداشتي در سراسر جهان است كه شيوع آن در طول عمر يك فرد حدود 3/0-7/0 است. اين بيماري معمولاً با علايم شامل توهم، هذيان و گفتار آشفته ظاهر مي¬شود و با اختلال شناختي قابل توجهي همراه است. از اين رو درمان و مديريت مناسب اين بيماري اهميت بسيار زيادي دارد، تا از ازمان و اختلال عملكرد ناشي از آن جلوگيري كند. اهداف:اين مطالعه با هدف كلي تعيين اثربخشي فاموتيدين بر علائم بيماران اسكيزوفرني بستري تحت درمان استاندارد در مقايسه با گروه كنترل طراحي شده است. روش بررسي: پژوهش حاضر يك كارآزمايي باليني است كه به منظور بررسي اثربخشي فاموتيدين بر علائم بيماران اسكيزوفرني بستري تحت درمان استاندارد در مقايسه با گروه كنترل در بيمارستان شفاي رشت در سال 99-1400 انجام شد.جمعيت مورد مطالعه شامل بيماران بستري مبتلا به اسكيزوفرني بر اساس ملاك هاي تشخيصيDSM5 در مركز آموزشي درماني شفا رشت بود. درمان استاندارد كليه بيماران شامل اولانزاپين با دوز درماني (10 تا 25 ميلي گرم) به طور منقسم، روزانه يا ريسپريدون با دوز درماني (2تا6 ميلي گرم)، به طور منقسم، روزانه بود. پس از دريافت كد اخلاق از كميته اخلاق معاونت تحقيقات و فناوري دانشگاه علوم پزشكي گيلان بيماران به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. پس از كسب رضايت آگاهانه، شركت كنندگان از طريق روش تصادفي سازي بلوكي به چهار گروه:دو گروه با مداخله گروه فاموتيدين / اولانزاپين و گروه فاموتيدين / ريسپريدون و دو گروه كنترل فاموتيدين و ريسپريدون تنها تقسيم شدند. تعداد كل نمونه 60 نفر بود قبل از انجام مطالعه درباره اهداف مطالعه، روند اجرا، عوارض احتمالي و محرمانه بودن اطلاعات كسب شده به افراد مورد مطالعه توضيحات كافي ارائه شد و از ايشان رضايت نامه كتبي براي شركت در مطالعه اخذ گرديد. بيماران هر چهار گروه در شروع مطالعه به كمك مقياس حافظه وكسلر (WMS) و پرسشنامه علائم مثبت و منفي اسكيزوفرني (PANSS) ارزيابي شده و همچنين شش هفته بعد از مداخله مجددا هر دو پرسشنامه تكميل گرديد. نتايج: 15نفر در گروه اولانزاپين، 15 نفر در گروه ريسپريدون، 15 نفر در گروه فاموتيدين / اولانزاپين و 15 نفر در گروه فاموتيدين / ريسپريدون مطالعه را به پايان رساندند. ميانگين سني شركت كنندگان به ترتيب 78/10± 53/38، 02/10± 53/40، 66/13± 80/40 و 21/8± 53/35 سال به ترتيب با ميانگين انحراف معيار بود. بين گروه دريافت كنندۀ اولانزاپين با گروه‌هاي دريافت كنندۀ ريسپريدون، فاموتيدين-اولانزاپين و فاموتيدين-ريسپريدون از لحاظ علائم مثبت (001/0P، 52/8=F)، علائم منفي (001/0P، 54/12=F)، و اختلال شناختي (001/0P، 63/10=F) تفاوت معناداري وجود دارد. نتيجه ¬گيري: نتايج نشان داد كه تمام داروهاي مورد استفاده در پژوهش، روي علايم مثبت و منفي و كاركرد شناختي بيماران مؤثر بود. در اين مطالعه تاثير داروهاي تركيبي گروه فاموتيدين / اولانزاپين و گروه فاموتيدين / ريسپريدون در مقايسه با داروهاي تكي گروه اولانزاپين و گروه ريسپريدون متفاوت بود. اين تأثير مثبت روي علايم مثبت و منفي و كاركرد شناختي در گروه‌هاي دريافت كنندۀ فاموتيدين-اولانزاپين و فاموتيدين-ريسپريدون در مقايسه با گروه دريافت كنندۀ اولانزاپين يا گروه‌ دريافت كنندۀ ريسپريدون به تنهايي، در علائم مثبت و منفي و علائم شناختي اسكيزوفرني بيش‌تر مشاهده مي‌شود. كلمات كليدي: فاموتيدين، اسكيزوفرني، علائم مثبت و منفي،اختلال شناختي

213286

علوم پزشكي گيلان