بررسي ميزان استدلال باليني در دانشجويان مقطع كارورزي رشته پزشكي دانشگاه علوم پزشكي كردستان در سال 1400

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

مقدمه: مهارت هاي استدلال باليني به عنوان يكي از مهم ترين مهارت هاي مورد نياز براي يك پزشك در نظر گرفته شده است. نمونه هاي مهارت هاي استدلال باليني به عنوان مجموعه اي از مهارت هاي عمومي كه مجموعه اي از داده هاي وابسته شامل توليد فرضيه، تفسير اطلاعات و ارزيابي فرضيه را تركيب مي كند، در نظر گرفته شده اند. استدلال باليني يك فرآيند پيچيده اي است كه اجزايي از دانش و مهارت چند بعدي را به منظور دستيابي به مراقبت هاي موثر گرد هم مي آورد و يك بخش از صلاحيت اصلي پزشك را تشكيل مي دهد. مواد و روش ها: مطالعه ما بصورت مقطعي توصيفي-تحليلي بود. در مطالعه ما دانشجويان كارورز پزشكي كه در سال 1400 در مقطع كارورزي به سر مي برند انتخاب شدند. اطلاعات از طريق پرسشنامه جمع آوري شدند. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS مورد ارزيابي قرار گرفتند. در آناليز تك متغيره براي اهداف تحليلي كمي درصورت برقرار بودن پيش فرض نرماليتي آزمون تي تست (t-Test) و براي اهداف تحليلي كيفي از تست كاي دو و تست دقيق فيشر استفاده مي شود. نتايج: ميانگين سني افراد 25.15 و انحراف معيار 1.22 بود. 61 نفر (61%) از افراد شركت كننده زن و 39 نفر (39%) مرد بودند. ميانگين نمره مجموع سوالات 97.26 و انحراف معيار 10.708 بود. . ميانگين نمرات بر اساس ميانگين سوالات 3.74 و انحراف معيار 0.411 بود. نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه ما نشان داد بين نمره استدلال باليني با سن، جنسيت و ماه هاي سپري شده از دوره اينترني ارتباط معناداري وجود نداشت. كلمات كليدي: استدلال باليني؛ كارورزي؛ ارزيابي

214699

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

محمدرضا عبدالملكي، ناهيد زماني مهر