بررسي سطح پروتئين پلاسمايي A در مادران باردار و ارتباط آن با ديابت بارداري

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

مقدمه: ديابت بارداري و عوارض ناشي از آن و پيشگيري با تدبير و وجود مطالعات ضد و نقيض و معرفي يك آزمايش تشخيصي جديد و در دسترس ديابت بارداري كه در طي هفته 11 تا 14 بارداري به طور معمول انجام ميشود، و همچنين براساس دانش ما و جستجو در پايگاه هاي مختلف مطالعه اي در اين خصوص در استان كردستان انجام نشده است لذا مطالعه حاضر با هدف بررسي سطح پروتئين پلاسمايي A در مادران باردار و ارتباط آن با ديابت بارداري مي باشد. مواد و روش ها: اين مطالعه به شيوه توصيفي تحليلي از نوع مقطعي بر روي 270 نفر از زنان باردار مراجعه كننده به بيمارستان بعثت در سال 1400 انجام شد. جهت شركت در مطالعه رضايت آگاهانه از كليه مادران شركت كننده در مطالعه اخذ شد. ابزار جهت جمع آوري اطلاعات چك ليست و پرونده مادران بود. نمونه هاي مورد بررسي در هفته 13-11 جهت انجام آزمايشات معمول غربالگري سه ماهه اول به آزمايشگاه مرجع ارجاع داده شدند. براساس نتايج آزمايش و با پيگيري هاي لازم زنان در هفته 28-24 جهت غربالگري ديابت به آزمايشگاه مرجع ارجاع داده شده و اطلاعات موجود در پرونده نسبت به داشتن ارتباط ديابت با سطح سرمي پروتئين مقايسه انجام شد. روش سنجش پروتئين پلاسمايي نمونه خون وريدي مادر و سنجش به روش ELISA بود. اطلاعات پس از تكميل وارد نرم افزار و تجزيه تحليل شد. سطح معني داري براي تمامي آزمون ها 05/0 در نظر گرفته مي شود. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه ميانگين پروتئين پلاسمايي A 74/0±2/1، ميانگين قند خون ناشتا كل زنان باردار مورد مطالعه 68/16±46/85 ، ميانگين قند خون يك ساعته 92/27±54/159 ، ميانگين قند خون دو ساعته 24/28 ±2/119 و ميانگين سن زنان باردار مورد مطالعه 82/3±37/28 سال بوده است. 33 درصد زنان باردار با بيشترين فراواني دومين بارداري، 1/34درصد با بيشترين فراواني سابقه يك نوبت زايمان و 23 نفر (5/8 % درصد) يك نوبت سقط جنين را تجربه كرده بودند. نتايج نشان داد كه از 270 نفر زنان باردار 73 نفر (03/27 درصد) از مادران باردار مبتلا به ديابت بوده كه 33 نفر از آنها (2/45 درصد) با رژيم غذايي و 40 نفر ( 8/54 درصد) با انسولين تحت درمان بوده اند. نتايج تحليلي نشان داد كه ميان پروتئين پلاسمايي A با مقادير قند خون ناشتا ، قند خون يك ساعت بعد، قند خون دو ساعت بعد (p=0.002) و شاخص توده بدني ارتباط معني دار معكوس وجود دارد (p=0.012). همچنين بين ميانگين سطح پروتئين پلاسمايي A در سه گروه غير ديابتي ، ديابتي با درمان رژيم غذايي و ديابتي با درمان انسولين اختلاف معني داري وجود دارد (p=0.0002). نتيجه‌گيري: پايين بودن ميزان پروتئين پلاسمايي A در سن 11-14 هفته مي‌تواند به عنوان يك عامل خطر احتمالي در بروز ديابت بارداري باشد، بنابراين مي‌تواند به عنوان يك تست تشخيصي زودهنگام جهت پيشگيري از عوارض نامطلوب جنيني و مادري به‌كار رود. واژگان كليدي: پروتئين پلاسمايي A ؛ ديابت بارداري؛ مادران باردار

214983

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

فريبا فرهادي فر