بررسي اثرات نوروپروتكتيو پيوند ميتوكندري¬هاي استحصال شده از سلول¬هاي بنيادي مزانشيمي در مدل آسيب ضربه مغزي موش صحرايي

لنگرود

چكيده مقدمه: آسيب تروماتيك مغزي يا Traumatic brain injury (TBI) هر ساله، تعداد زيادي از افراد را در سراسر جهان به كام مرگ مي¬كشاند. تخريب بيشتر محل آسيب ديده در مغز پس از آسيب اوليه و به صورت انتشار به سلول¬هاي مجاور صورت ميگيرد كه در نتيجه نبود انرژي كافي براي بازسازي سلول¬ها و همچنين انتشار مواد شيميايي استرس زا به سلول¬هاي مجاور صورت مي¬گيرد. به همين منظور براي جلوگيري از گسترش آسيب TBI به عنوان آسيب ثانويه، يك روش درماني با قابليت تامين نياز شديد انرژي و مديريت تنش شيميايي آزاد شده در محل مورد نياز است. ميتوكندري¬ها علاوه بر وظيفه اصلي خود يعني رساندن انرژي به سلول، نقش حياتي در تنظيم راديكال هاي آزاد درون سلول دارند. از اين رو در اين مطالعه بر آن شديم تا از پتانسيل¬هاي درماني ميتوكندري و پيوند آن به بافت مغز، قدمي در مسير درمان TBI بر داريم. مواد و روش ها: استخراج ميتوكندري از سلول¬هاي بنيادي مزانشيمي بند ناف انساني يا human Umbilical Cord Mesenchymal Stem Cells (hUC-MSCs) صورت گرفت. پس از بررسي پتانسيل غشاء، ميتوكندري¬ها به صورت محلول در respiration buffer با روش تزريق داخل بطن مغزي Intracerebroventricular (ICV) به درون مغز رت تزريق شدند. تست¬هاي رفتاري و نمونه هاي بافتي گرفته شد و مورد آناليز قرار گرفت. نتايج: در بررسي¬هاي رفتاري مشخص شد كه گروه دريافت كننده ميتوكندري بهبود چشمگيري نسبت به گروه TBI و بافر داشته است. در بررسي¬هاي بافت شناسي و بيوماركر¬هاي TBI ديده شد كه در گروه درمان، مورفولوژي بافت مغز به شكل مطلوبي از آسيب ثانويه حفظ شده است. نتيجه گيري: پيوند ميتوكندري به دليل دارا بودن مشخصه¬هاي درماني مطلوب مورد نياز در TBI، در جلوگيري از انتشار آسيب و بهبود اين عارضه موثر واقع شد و مي¬تواند روزنه اميدي براي درمان TBI در سطح انساني باشد. كليد واژه ها: TBI، پيوند ميتوكندري، آسيب ثانويه

215103

علوم پزشكي گيلان