ارزيابي زيست‌پذيري مناطق 15گانه شهر اصفهان

اصفهان : دانشگاه صنعتي اصفهان

منابع طبيعي

كارشناسي ارشد

امروزه شهرها مكان اصلي كار، زندگي و فعاليت بخش عمده بشر شده‌اند؛ به طوري كه بيش از 50 درصد از جمعيت كنوني جهان در شهرها سكونت دارند. روند افزايش شهرنشيني در ايران نيز باعث كاهش كيفيت محيط‌زيست شهري و معضلات فراوان به ويژه در كلانشهرهاي كشور شده است. رويكرد زيست‌پذيري شهري به سيستم شهري سالم، امن، با دسترسي مناسب و مقرون به صرفه اطلاق مي‌شود كه كيفيت بالاي زندگي را در نواحي شهري موجب مي‌شود. اين پژوهش ضمن تعريف زيست‌پذيري به سنجش شاخص زيست‌پذيري در مناطق 15‌گانه كلانشهر اصفهان پرداخته است. اين پژوهش به لحاظ هدف كاربردي و داده‌هاي آن، به روش كتابخانه‌اي-اسنادي و ميداني گردآوري شده است. پس از تدوين 15 زيرمعيار در قالب 4 معيار (امنيت، سلامت، دسترسي و رفاه) با استفاده از روش بهترين-بدترين استاندارد سازي و وزن‌دهي معيارها و زيرمعيارها انجام شد كه معيار امنيت، بيشترين وزن و معيار رفاه، كمترين وزن را به خود اختصاص دادند. در مرحله بعد با كمك روش خطي وزني شاخص زيست‌پذيري براي مناطق 15گانه به دست آمده است. در مرحله آخر نيز با استفاده از روش اين شاخص با لحاظ تراكم انساني و ميانگين ارزش نهايي هر منطقه مقايسه شد. نتايج پژوهش حاكي از آن است كه توزيع خدمات و تسهيلات شهري در مناطق 15گانه شهر اصفهان به صورت نامتوزان است و مناطق مختلف شهر اصفهان از لحاظ شاخص زيست‌پذيري با يكديگر متفاوت مي‌باشند. كمترين زيست‌پذيري را مناطق حاشيه‌اي شهر به ويژه مناطق 12 ، 4 و 15 دارا مي‌باشند؛ مناطق 1 و 3 كه هسته‌ي اصلي و مركزي شهر مي‌باشند، در اين پژوهش بيشترين زيست‌پذيري را به خود اختصاص داده‌اند كه مسلما برنامه‌ريزي هاي آينده بايد در جهت حفظ زيست‌پذيري اين مناطق و ايجاد توازن بين كليه‌ مناطق 15گانه باشد.

215979

علوم و مهندسي محيط زيست (ارزيابي و آمايش سرزمين)

مهندسي منابع طبيعي

دانشگاه صنعتي اصفهان

سعيد پورمنافي

عليرضا سفيانيان، محسن احمدي

علي لطفي ، سيما فاخران اصفهاني