عنوان
بررسي فراواني عوارض قلبي عروقي و ارتباط آن با ميزان فعال بودن بيماري، در بيماران مبتلا به اسكلرودرمي ارجاع‌شده به مركز آموزشي درماني بيمارستان دكتر حشمت رشت از ارديبهشت 1397 تا آبان 1400
محل تحصيل
رشت
چكيده
مقدمه: تظاهرات قلبي در اسكلرودرمي شايع‌اند و در ابتداي سير بيماري رخ مي‌دهند اما در اكثر بيماران بدون علامت و تحت‌باليني اند و به همين دليل جدي گرفته نمي‌شوند. بروز علائم اين تظاهرات در بيماران پيش‌آگهي را ضعيف كرده و ريسك وخيم شدن شرايط بيماري را افزايش مي‌دهد به شكلي كه مرگ و مير آن در 5 سال اول به 70% مي‌رسد. درگيري قلبي يكي از دلايل اصلي مرگ و مير در اين بيماران با ميزان تقريبي 25% _ 30% مي‌باشد. درگيري قلبي هم مي‌تواند اوليه و هم از نوع ثانويه (وابسته به ساير ارگانها) باشد. نوع اوليه درگيري قلبي، در اثر چرخه مكرر آسيب Ischemic_Reperfusion (يا پديده‌ي رينود قلبي) و نوع ثانويه به علت درگيري‌هاي ساير ارگانها مثل ريه و كليه و يا به علت افزايش سن و بيماري‌هاي همراه با آن(مثل هايپرتنشن و ديس‌ليپيدمي) رخ مي‌دهد. در اين مطالعه به بررسي فراواني شايع‌ترين عوارض قلبي‌عروقي در بيماران اسكلرودرمي پرداخته مي‌شود. علاوه بر اين، اين مطالعه به بررسي عوامل مرتبط با ريسك بروز عوارض قلبي‌عروقي و شدت آن‌ها نيز انجام خواهد گرفت.
مواد و روش ها: در اين مطالعه 124 بيمار مبتلا به اسكلرودرمي كه پرونده‌ي آن‌ها در مركز آموزشي درماني رازي رشت ثبت شده مورد بررسي قرار گرفتند. اطلاعات زمينه‌اي بيماران، مدارك پزشكي گذشته‌ي آن‌ها و همچنين نتايج تست‌هاي تشخيصي قلبي (اعم از اكوكارديوگرافي و ECG) از پرونده‌ي ثبت شده‌ي بيماران در كلينيك تخصصي و فوق‌تخصصي بيمارستان رازي جمع‌آوري شد.
نتايج: از 124 بيمار مورد بررسي، 71 بيمار (3%/57) داراي عارضه‌ي قلبي بودند. عوارض قلبي به ترتيب فراواني عبارتند از: TR (4%/27)، PHTN (5%/18)، اختلال عملكرد دياستولي (7%/17)، MR (9%/16)، افيوژن پريكارد (3%/11)، هايپوكينزي جدار بطن‌ها (5%/10)، كاهش EF (9%/8)، LVH (9%/8)، بلوك قلبي (1%/8)، AR (2%/3)، PVC و PAC (هركدام %4/2) و فلاتر دهليزي (8%/0). در مطالعه‌ي ما ريسك ابتلا به عوارض قلبي عروقي با افزايش نمره‌ي Medsger بيماران (09/1 =RR و 10/1 =aRR) و افزايش سن (02/1= RR و 01/1 =aRR) به شكل معناداري افزايش داشت. همچنين با افزايش نمره‌ي Medsger بيماران ريسك بيش‌تر شدن شدت ابتلا به عوارض قلبي عروقي افزايش مي‌يابد.
نتيجه گيري: 3/57% از بيماران مورد بررسي درگيري‌هاي قلبي را نشان دادندكه سه درگيري شايع، TR، PHTN و اختلال عملكرد دياستولي بودند. همچنين در بررسي عوامل مرتبط بر ريسك بروز و شدت درگيري قلبي نشان داده شد كه ميزان فعال بودن بيماري با معيار Medsger و سن بيماران، ريسك بروز درگيري قلبي و شدت آن را افزايش مي‌دهد.
كليدواژه ها: اسكلرودرمي – Medsger – درگيري قلبي – اختلالات هدايتي – اختلالات عملكردي
شماره ركورد
217075
دانشگاه
علوم پزشكي گيلان