عنوان
اولويت بندي مهم ترين شاخص هاي اقتصادي و اجتماعي بيابان زايي با استفاده از AHP در منطقه نيوك
رشته تحصيلي
مديريت و كنترل بيابان
تاريخ دفاع
10/11/2020 12:00:00 AM
كليدواژه فارسي
: بيابان‌زايي، اقتصادي، اجتماعي، نيوك، تحليل سلسله مراتبي
چكيده
گسترش بيابان يا بيابان‌زايي به منزله تخريب سرزمين يا كاهش پتانسيل زيستي در مناطق خشك و نيمه‌خشك و خشك نيمه مرطوب بوده كه مي‌تواند ناشي از دو دسته عوامل طبيعي و انساني باشد. توسعه بيابان باعث ايجاد آسيب براي اراضي كشاورزي، توليدات دامي، صنايع و ... مي‌شود كه خسارات زيادي را وارد مي‌سازد. با توجه به اثرهاي سوء و غيرقابل‌جبران بيابان‌زايي، بررسي و شناخت عوامل تشديد بيابان‌زايي و شناسايي مناطق تحت تأثير آن از ضروريات قابل مطالعه در مناطق مختلف به شمار مي¬رود. تحقيق حاضر با هدف بررسي نقش معيارهاي اجتماعي و اقتصادي اولويت‌بندي آن‌ها در توسعه بيابان‌زايي در منطقه نيوك صورت گرفت. ابتدا با مطالعه منابع و مشاوره با كارشناسان و متخصصين مربوطه، مهم‌ترين معيارهاي اقتصادي- اجتماعي دخيل در بيابان‌زايي منطقه تعيين شده و سپس پرسشنامه‌هايي جهت امتيازدهي و محاسبه وزن و اولويت اين معيارها طراحي و توسط تعداد كافي از كارشناسان و متخصصين تكميل گرديد. با استفاده از نرم‌افزار Expert Choice وزن معيارهاي مختلف محاسبه شد. شاخص‌هاي اقتصادي شامل 3 زير معيار دام و دامداري، قطع و برداشت و تغيير كاربري و طرح‌ها و شاخص‌هاي اجتماعي نيز شامل 3 زير معيار جمعيت، فقر و عوامل نهادي مي‌باشد. نتايج نشان داد شاخص‌هاي اقتصادي با وزن 667/0 اولويت اول را در بيابان‌زايي منطقه نيوك داشته و شاخص‌هاي اجتماعي با وزن 333/0 اولويت دوم مي‌باشد. از بين معيارهاي اصلي مورد بررسي شاخص‌هاي اقتصادي معيار تغيير كاربري و طرح‌ها با وزن 683/0 بيشترين وزن را به خود اختصاص داده است. در رتبه بعدي معيار دام و دامداري با وزن 200/0 قرار دارد. معيار قطع و برداشت با وزن 177/0 در رتبه سوم قرار گرفت. همچنين از بين معيارهاي اصلي شاخص‌هاي اجتماعي بيابان‌زايي معيار عوامل نهادي با وزن 637/0 در اولويت اول قرار دارد و عوامل فقر و جمعيت با وزن‌هاي 258/0 و 105/0 در رتبه‌هاي بعدي قرار گرفتند.
شماره ركورد
218097
دانشگاه
دانشگاه اردکان
استاد راهنما
كلانتري سعيده Kalantari saeede