بررسي اثر پيريدوستيگمين در بهبود ديسفاژي بيماران مبتلا به سكته مغزي

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

زمينه و هدف: بلع يكي از پيچيده ترين عملكردهاي سيستم عصبي مركزي است كه توسط قسمت هاي مختلف مغز كنترل مي شود. ديسفاژي دهان و حلق يكي از شايع ترين عوارض پس از سكته مغزي است. با وجود انواع روش‌هاي رفتاري، جبراني و توانبخشي، بسياري از بيماران سكته مغزي هنوز از اختلالات بلع رنج مي‌برند كه بر كيفيت زندگي آنها تأثير منفي مي‌گذارد. هدف از اين مطالعه بررسي اثر پيريدوستيگمين بر بيماران مبتلا به ديسفاژي پس از سكته مغزي بود. مواد و روش ها: اين مطالعه به‌صورت كارآزمايي باليني دو سويه كور بر روي كليه بيماران مبتلا به سكته مغزي بستري شده در بيمارستان كوثر شهر سنندج در سال 1400- 1401 انجام شد. معيار ورود در اين پژوهش تاييد تشخيص بيماري سكته مغزي بر اساس نتايج تصوير برداري و آزمايشگاهي بود. علاوه براين بيماران مبتلا بايد داراي ميزان هشياري جي سي اس بيشتر از 12 نيز باشند. معيار خروج شامل بيماراني بود كه در اين مدت به بيماري ديگري نظير ساير مالتيپل اسكلروزيس و ...كه بالقوه مي تواند اختلال بلع ناشي از سكته مغزي را تقليد كند، بيماراني كه داروي ديگري جهت درمان ديسفاژي دريافت كرده اند، بيماراني كه منعي براي دريافت دارو داشته باشند مانند حساسيت به پيريدوستگمين يا هر داروي آنتي كولينرژيك، بيماران مبتلا به احتباس ادراري و بيماراني كه دوره درمان را كامل نكنند. حجم نمونه نهايي برابر 60 نفر (30 نفر دريافت كننده دارو و 30 نفر دريافت كننده پلاسبو) تعيين شد كه اين بيماران از ميان افراد جامعه مطالعه، با توجه به معيارهاي ورود و خروج مطالعه، به روش در دسترس انتخاب شدند. جهت جمع آوري داده ها از پرسشنامه سلامت عمومي و عملكرد بلع استفاده شد. در نهايت داده ها با نرم افزار spss نسخه 24 آناليز شد و وضعيت سلامت عمومي و عملكرد بلع در بيماران مبتلا به سكته مغزي سنجيده شد. يافته‌ها: نتايج توصيفي مطالعه نشان داد كه ميانگين سني بيماران گروه مداخله 10.87±67.5 سال و ميانگين سني بيماران گروه كنترل 10.46±70 سال بوده است. ميانگين نمره سلامت عمومي بيماران مورد مطالعه 11.36±34.03، ميانگين نمره علائم جسماني 3.25±9.13، ميانگين نمره اضطراب و بي خوابي3.65±7.63، ميانگين نمره اختلال در كاركرد اجتماعي 2.84±13.4و ميانگين نمره افسردگي 3.67±33.86، بوده است. نتايج تحليلي نشان داد كه بين ميانگين و انحراف معيار سلامت عمومي و زير مقياس هاي آن در بيماران دو گروه موردمطالعه تفاوت معني دار آماري وجود ندارد. تنها بين بعد علائم جسماني در دو گروه مورد مطالعه تفاوت معني دار وجود دارد. همچنين بين آزمون بلع ويسكوزيته حجم، ارزيابي غذا، ارزيابي استاندارد بلع و تست بلع آب و تجربه عفونت هاي تنفسي در دو گروه مورد مطالعه تفاوت معني دار وجود دارد. نتيجه‌گيري: نتايج مطالعه نشان داد درمان با پيريدوستيگمين مشكلات مربوط به بلع را در بيماران مبتلا به سكته كاهش داد. پيريدوستيگمين تا حدودي در ديسفاژي پس از سكته مغزي موثر است، همچنين نشان داده شده است كه اين دارو در پيشگيري از پنوموني آسپيراسيون موثر بوده است. واژگان كليدي: پيريدوستيگمين؛ ديسفاژي؛ سكته مغزي

222843

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

فرزانه كريميان ، خالد رحماني