عنوان
بررسي ويژگي‌هاي مورفولوژيك، فنولوژيك و بيوشيميايي دو گونه سريش (Eremorus spp) در رويشگاه‌هاي طبيعي و ارزيابي عمر پس از برداشت آن‌ها
نويسنده اصلي
سيدمحموديان، سميه
محل تحصيل
اصفهان : دانشگاه صنعتي اصفهان
رشته تحصيلي
علوم باغباني
مقطع تحصيلي
كارشناسي ارشد
چكيده
گونه‌هاي سريش از گياهان پيازي بومي ايران هستند و گونه‌هاي آن در سال‌هاي اخير در جهان به‌عنوان گياهان زينتي در محوطه‌سازي و بازارهاي گل شاخه‌بريده مورد توجه قرار گرفته است. اين امر لزوم پرورش و احيا از يك طرف و از طرف ديگر بالا بردن عمر پس از برداشت، در جهت عرضه به بازار داخلي و خارجي و جلوگيري از انقراض اين سرمايه ملي را مي‌طلبد. همچنين ارتقاي استانداردهاي كيفي گل و گياهان زينتي، مطالعات فيزيولوژي پس از برداشت گل‌هاي شاخه‌بريده، تعيين بهترين تيمارهاي كاربردي جهت افزايش عمر پس از برداشت آن‌ها از جمله كارهايي است كه مي‌تواند در پرورش و بالا بردن عمر پس از برداشت، صادرات و حفظ آن‌ها سهم بسزايي داشته باشد. اين پژوهش در قالب دو مطالعه بر روي دو گونه بومي سريش (E. spectabilis, E. persicus) انجام گرفت. مطالعه اول با هدف شناخت بهتر ويژگي‌هاي فنولوژِيكي، مورفولوژيكي و همچنين بررسي برخي از تركيب‌هاي فيتوشيميايي موجود در گل‌آذين اين دو گونه انجام شد. نتايج نشان داد كه دو گونه مورد بررسي از لحاظ جنبه¬هاي ريخت¬شناسي و فيتوشيميايي كاملا متفاوت بودند. مطالعه دوم در دو آزمايش مجزا با هدف بررسي تاثير برخي از تركيب‌هاي شيميايي بر روي عمر گل‌جاي و ارزيابي ميزان و زمان توليد اتيلن داخلي و تاثير تركيب‌هاي بازدارنده توليد اتيلن بر ماندگاري دو گونه سريش بومي طراحي شد. آزمايش اول با هدف بررسي نقش اتيلن در پيري گل‌آذين سريش با مقايسه ميزان و الگوهاي توليد اتيلن و همچنين پاسخ به اتيلن برون‌زا و مهاركننده‌هاي اتيلن در هر دو گونه انجام شد. نتايج نشان داد كه تيمار با اتيلن (10 ميكروليتر در ليتر)، به صورت پالس (24 ساعته) و يا مداوم، پژمردگي گلبرگها را در گونه اسپكتابيليس و ريزش گلبرگها را درگونه پرسيكوس به طور چشم‌گيري تسريع مي¬كند. علاوه‌بر‌اين، ميزان و الگوهاي توليد اتيلن درون زا به طور قابل توجهي در بين دو گونه مورد بررسي متفاوت بود. جالب توجه است كه گونه پرسيكوس ميزان توليد اتيلن بالاتري در مقايسه با گونه اسپكتابيليس در روز اول پس از برداشت نشان داد و در پايان عمر گل‌جاي (روز 4ام) ميزان توليد اتيلن ناچيز بود. نتايج نشان داد كه تيمارهاي بازدارنده اتيلن به طور قابل توجهي روابط آب و عمر گلداني هر دو گونه سريش را بهبود بخشيد. تيمار ت STS (پالس 2/0 ميلي¬مولار به مدت 24 ساعت) به طور قابل توجهي طول عمر گل‌جاي E. spectabilis را از 5 روز (شاهد) به 7 روز افزايش داد. علاوه‌بر‌اين، تيمار 1-MCP ( 5/0 و 0/1 ميكروليتر برليتر) به‌طور قابل توجهي روابط آبي و درصد وزن تازه نسبي گل‌آذين را بهبود بخشيد و عمر گل‌جاي را تا 2 روز در هر دو گونه در مقايسه با شاهد افزايش داد. با اين حال مقايسه كلي عملكرد پس‌از‌برداشت دو گونه بومي سريش و ميزان عمر گل‌جاي آن‌ها با يكديگر در اين مطالعه به‌روشني نشان داد كه گونه پرسيكوس عمر گل‌جاي بهتري نسبت به گونه اسپكتاليبيس داشت در حالي‌كه اين گونه در ميزان جذب محلول گل‌جاي و روابط آبي عملكرد ضعيف‌تري نسبت به گونه اسپكتابيليس نشان داد ولي در ميزان فعاليت آنزيم هاي آنتي¬اكسيداني، تعادل آبي وكنترل پراكسيداسيون چربي غشاء و ROS ها عملكرد بهتري نسبت به گونه اسپكتابيليس داشت. به طور كلي، براساس نتايج اين آزمايش، تيمارهاي پس از برداشت به ويژه تيمارهاي حاوي اسيد آسكوربيك و نانونقره عمرگل‌جاي گونه¬هاي سريش مورد بررسي را بهبود بخشيد و مي توان به عنوان محلول¬هاي نگهدارنده براي افزايش عمرگل‌جاي اين گل پيشنهاد نمود.
شماره ركورد
223286
گرايش رشته تحصيلي
گياهان زينتي
دانشكده
مهندسي كشاورزي
دانشگاه
دانشگاه صنعتي اصفهان