نقش ميانجي شفقت به خود، سپاسگزاري و يكپارچگي خود در رابطه بين دين‌داري، سلامت معنوي و اضطراب مرگ در سالمندان

روانشناسي عمومي

3/6/2022 12:00:00 AM

پژوهش حاضر به‌منظور تعيين روابط ساختاري دين‌داري،معنويت و اضطراب مرگ با نقش ميانجي‌گري شفقت به خود، سپاسگزاري و يكپارچگي خود در ميان سالمندان شهر كرمانشاه انجام‌شده است. با توجه به محدوديت‌هاي كرونايي در كشور 470 نفر از سالمندان شهر كرمانشاه در سال1400به شيوه نمونه‌گيري در دسترس به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. براي گردآوري داده‌ها از مقياس‌هاي اضطراب مرگ تمپلر (1970) ،نگرش مسلمانان به دين وايلد و جوزف (1997)،سلامت معنوي پولوتزين و اليسون (1982)،فرم كوتاه خودشفقت‌ورزي ريس و همكاران (2011) ،مقياس سپاسگزاري‌ام سي كالو و همكاران (2002) و حس انسجام آنتونووسكي (1993) استفاده شد. بعد از بررسي تحليل تأييدي مقياس‌ها، ارزيابي الگوي پيشنهادي از طريق الگو يابي معادلات ساختاري مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفت. يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه الگوي تدوين‌شده از برازش و برازندگي مطلوبي برخوردار است؛ همچنين متغيرهاي ميانجي شامل شفقت به خود، سپاسگزاري و يكپارچگي خود به‌طور معناداري اضطراب مرگ را پيش‌بيني كردند. اين متغيرها به‌طور منفي و معنادار پيش‌بيني اضطراب مرگ هستند. همچنين روش تحليل ميانجي با آزمون مدل معادلات ساختاري به روش سوبل انجام گرفت كه نتايج تحليل گويا آن بود كه دين‌داري،معنويت مي‌توانند از طريق افزايش شفقت به خود، سپاسگزاري و يكپارچگي خود ميزان اضطراب مرگ را كاهش دهد. با توجه به يافته‌هاي پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت كه اضطراب مرگ سالمندان متأثر از شفقت به خود، سپاسگزاري و يكپارچگي خود است. بنابراين به نظر مي‌رسد كه لازمه كاهش ميزان اضطراب مرگ سالمندان توجه جدي به ميزان شفقت به خود، سپاسگزاري و يكپارچگي خود و افزايش اين متغيرها در سالمندان است.

224511

دانشگاه اردکان

رضاپور مير صالح ياسر Rezapour Mirsaleh Yasser