بررسي وضعيت متيلاسيون، بيان و مقدار سرمي ژن هاي اينترلوكين 6 و 10 و ارتباط آن ها با تعداد لنفوسيت هاي CD4+ و CD8+ و ظرفيت تام آنتي اكسيداتيو در افراد با و بدون كوويد-19

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي مولكولي

مقدمه: ويروس SARS-COV-2 عامل بروز پاندمي كوويد-19 مي باشد. اينترلوكين-6 (IL-6) يك سايتوكاين پيش التهابي و اينترلوكين-10 (IL-10) يك سايتوكاين ضدالتهابي هستند. اگرچه ثابت شده است كه سطوح اين اينترلوكين ها خصوصا IL-6 با روند بيماري در ارتباط مي باشد ولي اطلاعات زيادي از مكانيسم تنظيم سطوح سرمي آنها وجود ندارد. متيلاسيون پروموتر ژن ها يكي از فرايندهاي اپي ژنتيك است كه در بيان ژن ها و متعاقبا تنظيم مقدار فراورده پروتئيني نقش دارد. از طرف ديگر نقش و ارتباط لنفوسيت هاي CD4+ و CD8+ با IL-6 و IL-10در زمينه بيماري كوويد-19 روشن نيست. همچنين گزارش هايي از تاثير مثبت مواد غذايي، مكمل ها و داروهاي حاوي آنتي اكسيدان در درمان عفونت كوويد-19 وجود دارد اما ارتباط ظرفيت تام آنتي اكسيداني سرم (TAC) با بيماري كوويد-19 وجود ندارد. بر همين اساس اين مطالعه با هدف بررسي وضعيت متيلاسيون، بيان ژن و سطح سرمي اينترلوكين هاي 6 و 10 و ارتباط آن ها با تعداد لنفوسيت هاي CD4+ و CD8+ و ظرفيت تام آنتي اكسيداتيو در افراد با و بدون كوويد-19 انجام شد. مواد و روش ها: اين مطالعه يك مطالعه مورد-شاهدي بود كه بر روي 90 فرد مبتلا به كوويد-19 و 90 فرد سالم همسان سازي شده بر اساس سن و جنس انجام شد. اطلاعات كلينيكي و پاراكلينيكي بيماران از سيستم اطلاعات بيمارستان استخراج شد. متيلاسيون پروموتر ژن ها توسط تكنيك qMSP-PCR، بيان ژني توسط Real-time PCR، تعداد لنفوسيت هاي CD4+ و CD8+ توسط فلوسايتومتري و ظرفيت تام آنتي اكسيداني توسط تكنيك TEAC تعيين گرديد سپس اطلاعات وارد نرم افزار SPSS20 شده و مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: ميانگين سني از 4/57 سال در گروه شاهد به 3/71 سال در گروه بيماران فرم شديد كوويد-19 افزايش يافته بود (05/0<p). همچنين نسبت مردان از 9/48% در گروه شاهد به 7/66% در بيماران فرم شديد كوويد-19 افزايش يافته بود. بيان ژن و سطح سرميIL-6 در بيماران نسبت به گروه شاهد افزايش پيدا كرده بود (002/0=p و 001/0>p). متيلاسيون در گروه بيماران حدود 2% كاهش يافته بود اما معني دار نبود (835/0=p). متيلاسيون و بيان ژن IL-10 در بيماران نسبت به گروه شاهد تفاوت معني داري نداشت (05/0<p)، اما سطح سرميIL-10 به صورت معني داري افزايش پيدا كرده بود (001/0>p). در هر دو گروه بيماران و شاهد، تغييرات متيلاسيون تاثيري بر روي بيان ژني و سطوح سرمي IL-6 و IL-10 نداشت. همچنين تغييرات بيان ژن تاثيري بر روي سطوح سرمي IL-6 و IL-10 نداشت (05/0<p). تعداد سلول هاي CD4+ و CD8+ در بيماران مبتلا به كوويد-19 نسبت به گروه شاهد به شدت كاهش يافته بود (001/0>p). در بيماران مبتلا به كوويد-19 با افزايش تعداد سلول هاي CD4+ و CD8+ سطح سرميIL-6 نيز افزايش مي يافت كه البته فقط در مورد سلول هاي CD4+ از نظر آماري معني دار بود (021/0=p). ميانگين سطوح IgG در گروه بيماران از گروه شاهد بالاتر بود (002/0=p)، سطوح IgM در گروه بيماران از گروه شاهد بالاتر بود اما از نظر آماري معني دار نبود (38/0=p). در گروه شاهد افزايش سلول هاي CD8+ با كاهش IgG همراه بود (017/0=p). ميزان TAC در گروه بيماران از افراد سالم گروه شاهد پايين تر بود (001/0>p). نتيجه گيري: افزايش بيان ژن هاي IL-6 و IL-10 در افزايش سطوح پروتئيني آنها در بيماران كوويد-19 نقش دارد، اما تغييرات متيلاسيون پروموتر اين ژن ها نقشي در افزايش بيان ژني و نهايتا سطح سرمي اين دو اينترلوكين ندارد. كاهش تعداد لنفوسيت هاي CD4+ و CD8+، كاهش TAC و افزايش آنتي بادي IgG ضد SARS-COV-2 در بدن بيماران با افزايش شدت بيماري همراه است. بنابراين پيشنهاد مي گردد كه سطوح سرمي IL-6، تعداد لنفوسيت هاي CD4+ و CD8+ و سطوح IgG و TACسرمي جهت پايش بيماران و پيش بيني سير بيماري بررسي گردد. كلمات كليدي: SARS-COV-2؛ كوويد-19؛ اينترلوكين-10؛ اينترلوكين-6؛ ظرفيت تام آنتي اكسيداني

225652

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي مولكولي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

بهرام نيكخو، كامران منصوري