ارزيابي تشخيصي شاخص شوك در پيش¬بيني مرگ و مير داخل بيمارستاني و ترانسفيوژن خون در بيماران ترومايي مراجعه¬كننده به بيمارستان پورسيناي شهر رشت 1401-1402

رشت

مقدمه: ابزارهاي پيش¬گويي¬كننده و الگوريتم¬هاي طبقه¬بندي ريسك نقش مهمي در ارزيابي و مديريت بيماران ترومايي و بدحال دارد. در فاز جبراني شوك علائم حياتي اغلب در محدوده نرمال است. وقتي در يك تروما ضربان قلب و فشار خون سيستوليك طبيعي است SI يك شاخص مهم است زيرا فشارخون سيستوليك يك نشانگر تاخيري شوك در تروما محسوب مي¬شود. از آنجايي¬كه تغيير ديناميكي در نسبت HR به SBP منعكس¬كننده پاسخ فيزيولوژيكي خاص هر فرد به آسيب ناشي از تروما است، اين مطالعه با هدف ارزيابي تشخيصي شاخص شوك در پيش¬بيني مرگ و مير داخل بيمارستاني و ترانسفيوژن خون در بيماران ترومايي مراجعه¬كننده به بيمارستان پورسيناي شهر رشت 1401-1402 انجام شد. مواد و روش¬ها: اين مطالعه از نوع ارزيابي آزمون¬هاي تشخيصي بود. پس از كسب مجوز از كميته محترم اخلاق دانشگاه علوم¬پزشكي گيلان، اطلاعات بيماران ترومايي مراجعه¬كننده به بخش اورژانس بيمارستان پورسيناي شهر رشت در فاصله سال¬هاي 1402-1401 استخراج و بررسي شدند. اطلاعات دموگرافيك شامل سن، جنسيت، بيماري زمينه¬اي، ضربان قلب و فشار خون بدو ورود به بخش اورژانس ، شاخص شوك (كه از نسبت ضربان قلب به فشار خون سيستوليك محاسبه مي¬شود)، سطح هوشياري براساس معيار گلاسكو، مكانيزم تروما (سقوط، حوادث ترافيكي، تروماي نافذ و غير نافذ و ديگر موارد)، نمره ISS، نياز به تهويه مكانيكي، نياز به اقدامات جراحي اورژانس، نياز به ترانسفوزيون خون، ميزان و نوع فراورده خوني، طول مدت بستري در بيمارستان و ICU و پيامد ثبت شد. داده¬ها با استفاده از نرم افزار SPSS ورژن 28 و MedCalc نسخه 20.026 آناليز شد و سطح معني¬داري همه آزمون¬ها كمتر از 05/0 درنظر گرفته شد. نتايج: از 185 بيمار مورد بررسي، 8/36% زن و 2/63% مرد بودند و ميانگين سني آن¬ها 27/21±22/62 بود. ميانگين شاخص شوك 199/0±6/0 بود. 44 نفر (8/23 درصد) از بيماران مورد بررسي نياز به ترانسفيوژن داشتند و 78 نفر (2/42 درصد) فوت كرده بودند. بر اساس نتايج، نقطه برش مناسب براي شاخص شوك در پيش¬بيني مرگ و مير 630/0 با ميزان حساسيت 56/52 درصد و ويژگي 55/63 بود اما AUC آن با سطح زير منحني با مقدار 50/0 تفاوت معنادار نداشت. هم¬چنين نقطه برش مناسب براي شاخص شوك در پيش¬بيني ترانسفيوژن خون 572/0 با ميزان حساسيت 55/79 درصد و ويژگي 01/39 بود اما AUC آن با سطح زير منحني با مقدار 50/0 تفاوت معنادار نداشت. سطح زير منحني راك براي شاخص شوك با سطح زير منحني با مقدار 50/0 براي پيشبيني مرگ و مير در بيماران با بيماري زمينه¬اي، سطح هوشياري 15-13، ISS كمتر از 15 و بيماراني كه نياز به تراكئوستومي و چست تيوب داشتند معنادار بود؛ هم¬چنين سطح زير منحني راك براي شاخص شوك با سطح زير منحني با مقدار 50/0 براي پيش¬بيني ترانسفيوژن خون فقط در بيماراني كه سطح هوشياري كمتر از 15 و كمتر ازيك روز در ICU بستري بوده¬اند تفاوت معنادار داشت. نتيجه¬گيري: به نظر مي¬رسد SI نقش ضعيفي در پيش¬بيني مرگ و مير و ترانسفيوژن خون در بيماران ترومايي داشته باشد؛ با اين وجود، SI ممكن است تا حدي مرگ و مير را در زيرگروه¬هاي خاص پيش¬بيني كند. كليدواژه¬ها: تروما، اورژانس، شاخص شوك، ميزان بقاء، ترانسفوزيون خون

226806

علوم پزشكي گيلان