مدارا و خشونت در دستگاه حكمت صدرايي

كارشناسي ارشد

تاريخ بشر شاهد خشونت انسان¬ها عليه يكديگر به نام اعتقاد ديني و احساس مسئوليت در برابر خداوند بوده است.نمونه وحشتناك آن را مي¬توان در عصر خود در منطقه خاورميانه مشاهده كرد.در اين اعمال خشونت¬آميز كه به نام دين و اجراي احكام الهي صورت مي¬گيرد، افراد زيادي كشته مي¬شوند و زنان و كودكان زيادي مورد تجاوز و بردگي قرار مي¬گيرند.بنابراين، مبارزات فلسفه اسلامي براي تحقق حداكثري آرامش و خير براي همه انسان¬ها، و صلح طلبي و عشق به مردم همواره از دغدغه¬هاي اصلي متكلمان مسلمان بوده است. هدف ازتدوين اين پژوهش، نشان دادن مفهوم خشونت و مدارا در دستگاه حكمت صدرايي است.اعتقاد به وجود واجب كه عين جمال و كمال است، يكي از مباحث محوري در فلسفه اسلامي، به ويژه حكمت متعاليه صدرالدين شيرازياست.اين باور داراي مراحل مختلفي است كه بالاترين آن، احساس تواضع مبتني بر عشق در برابر خداوندي است كه منشأ زيبايي است.بنابراين ايمان به انديشه ملاصدرا يكي از مقوله¬هاي زيبايي شناختي است.تسليم شدن در برابر چنين موجودي موجب عشق در او و آثارش مي¬شود.عشق به خدا به دنبال عشق به مردم است.اين عشق با احساس مسئوليت و تلاش براي احقاق حقوق مردم همراه است.از نظر صدرالدين شيرازي، تفاسير راديكال ديني منشأ خشونت ديني است و راه¬حل اين مشكل ترويج دينداري عقلاني و آگاهانه است.حكمت متعاليه مدافع حقوق بشر و پيشگام صلح و دين است.اين پژوهش ظرفيت¬هاي فلسفه اسلامي را براي تحقق صلح و نفي خشونت ديني آشكار كرد.محققان به طور تحليلي به بررسي مباني صلح طلبي ملاصدرا پرداختند تا ارتباط آن را با عدم خشونت عليه انسان¬ها مشخص كنند.سهم اصلي اين پايان¬نامه اين است كه آموزه¬هاي حكمت متعاليه براي ايجاد همزيستي مسالمت آميز بين انسان¬ها را تبيين كرده و در اختيار خوانندگان قرار دهد.

226978

دانشگاه اصفهان

فلسفه و كلام اسلامي

نفيسه اهل سرمدي