بررسي تاثير آموزش به شيوه ايفاي نقش بر افسردگي زنان سالمند مراجعه كننده به مراكز جامع سلامت شرق گيلان در سال 1402-1401

لنگرود

چكيده مقدمه: افسردگي، يكي از مهم‌ترين اختلالات خلقي است كه اغلب سبب علائمي در سطح فيزيولوژيكي، رفتاري و رواني به ويژه در سالمندان مي شود. درمان هاي شناختي رفتاري مي توانند در كنترل و كاهش علايم كمك كننده باشند و الگوي ايفاي نقش يكي از اين درمان هاست. هدف از انجام اين مطالعه، تعيين تاثير آموزش به شيوه ايفاي نقش بر افسردگي زنان سالمند مراجعه كننده به مراكز جامع سلامت شرق گيلان در سال 1402-1401 بود. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر از نوع نيمه‌تجربي بود كه بر روي 66 سالمند مراجعه كننده به مراكز جامع سلامت شرق گيلان انجام شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه‌ي اطلاعات دموگرافيك و پرسشنامه‌ي افسردگي سالمندان جمع آوري شد. در مرحله‌ي پيش‌آزمون، پرسشنامه‌ي افسردگي توسط سالمندان تكميل شد و سالمندان با نمرات بالاتر از 4 به دو گروه مداخله و كنترل تقسيم گرديدند. سپس، آموزش بر اساس روش ايفاي نقش در 6 جلسه به سالمندان ارائه شد و مجدد، بعد از دو ماه، پرسشنامه افسردگي توسط سالمندان تكميل گرديد. دادهها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 16 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج: ميانگين نمره افسردگي، قبل از آموزش در گروه مداخله 31/7 و در گروه كنترل 39/7 بود. ميانگين نمره افسردگي، بعد از آموزش در گروه مداخله 31/4 و در گروه كنترل 12/8 بود. ميانگين نمره‌‌ي افسردگي زنان سالمند بعد از مداخله در گروه آموزش به شيوه ايفاي نقش به صورت معناداري كمتر از گروه كنترل بود. نتيجه گيري: در اين مطالعه، آموزش به شيوه ايفاي نقش توانست اثرگذاري خود را بر بهبود افسردگي زنان سالمند نشان دهد. كليدواژه‌ها:آموزش/ افسردگي/ ايفاي نقش/ سالمند

227606

علوم پزشكي گيلان