عنوان
بررسي فراواني پنوموتوراكس در نوزادان نارس بستري در بخش مراقبت‌هاي ويژه نوزادان بيمارستان بعثت سنندج در سال هاي 1401 و 1402
نويسنده اصلي
احمدي، نكيسا
محل تحصيل
دانشگاه علوم پزشكي كردستان
رشته تحصيلي
پزشكي
چكيده
زمينه و هدف: پنوموتوراكس در دوران نوزادي نسبت به هر زمان ديگري در دوران زندگي شايع‌تر است. اين عارضه، در نوزادان نارس به خصوص در صورتي كه زير تهويه‌ي مكانيكي باشند، مي‌تواند باعث مشكلات تنفسي شديد و تهديد كننده‌ي حيات باشد. لذا اين مطالعه با هدف بررسي فراواني پنوموتوراكس در نوزادان نارس بستري در بخش مراقبت‌هاي ويژه نوزادان بيمارستان بعثت سنندج در سال هاي 1401 و 1402 انجام شده است.
مواد و روش ها: اين مطالعه از نوع مقطعي- توصيفي بر روي 50 نوزاد كه دچار پنوموتوراكس، انجام شد. با توجه به پرونده هاي بايگاني شده نوزادان نارس متولد شده در بيمارستان بعثت سنندج در طي سال هاي 1401 تا 1402 پرونده هاي بيماران مبتلا به پنوموتوراكس جدا شد و پس از تطابق با معيار هاي ورود و خروج، پرونده بيماراني كه شرايط ورود به مطالعه را داشتند وارد مطالعه شدند و اطلاعات مورد نياز شامل متغير هاي ذكر شده، جمع آوري شد و وارد چك ليست شد. چك ليست شامل اطلاعات دموگرافيك و اطلاعات باليني مادر و نوزاد شامل: عوامل مرتبط با مادر، عوامل مرتبط با نوزاد و بيماري نوزاد بود. داده هاي جمع آوري شده وارد نرم افزار آماري spss24شد و تجزيه و تحليل داده ها صورت گرفت.
نتايج: در بازه زماني تعريف شده در اين مطالعه به طور تقريبي 7000 تولد در بيمارستان بعثت ثبت شده است و در اين ميان 50 نوزاد دچار پنوموتوراكس شده اند و شيوع اين سندرم در اين مدت 0.7 درصد بوده است. نتايج مطالعه حاضر نشان داد كه 21 نفر(42%) نوزادان پسر و 29 نفر (58%) دختر بوده است. در مطالعه ما 36 نفر(72%) نوزادان به روش سزارين و 14 نفر (28%) به روش طبيعي به دنيا آمده اند. كه براي 47 نفر(94%) از نوزادان مورد مطالعه از سورفاكتانت استفاده شده است. در پژوهش حاضر نتايج نشان داد كه ميانگين سن مادر 34.7 سال، ميانگين سن حاملگي 29.9 هفته و ميانگين وزن نوزاد 1387.8 گرم بوده است. نتايج نشان داد كه 3 نفر(6%) از نوزادان مورد مطالعه بيماري مجراي شرياني باز را داشته و 49 نفر(98%) از نوزادان هم ديسترس تنفسي داشته و 7 نفر(14%) از نوزادان مورد مطالعه آسفكسي بدو تولد داشته و 2 نفر(4%) از مادر نوزادان مورد مطالعه كوريوآمنيونيت داشته اند. همچنين نتايج نشان داد كه 47نفر(5.3%) از نوزادان مورد مطالعه نياز به احيا داشته و 16 نفر(32%) از نوزادان مورد مطالعه در بدو تولد انتوباسيون شده و 11 نفر(22%) از نوزادان مورد مطالعه نياز به استفاده از NCPAP داشته اند. پيامد نهايي اين بيماران هم نشان داد 10 نفر (20%) از نوزادان مورد مطالعه ترخيص و 40 نفر (80%) از نوزادان فوت شده اند.
نتيجه‌گيري: نوزادان نارس به علل مختلفي در معرض خطر پنوموتواكس قرار دارند كه تعدادي از اين عوامل، مربوط به مشخصات نوزاد از قبيل وزن كم در زمان تولد، سن حاملگي كمتر از 37 هفته، تعداد زايمان بالا و بيماري مادر و تعدادي ديگر از عوامل شامل مداخلات پزشكي مانند لوله گذاري داخل تراشه، فشردن قفسه ي سينه و تهويه با بگ و ماسك مي باشد. از اين رو، لازم است ضمن مراقبت دقيق از نوزادان نارس، احتياطات لازم در انجام مداخلات پزشكي جهت كاهش خطر بروز پنوموتوراكس به عمل آيد.
واژگان كليدي: پنوموتواكس ؛ نوزادان نارس؛ سندرم ديسترس تنفسي
شماره ركورد
229773
شهر محل تحصيل
دانشگاه علوم پزشكي كردستان
گرايش رشته تحصيلي
پزشكي
دانشكده
پزشكي
دانشگاه
دانشگاه علوم پزشکي کردستان
استاد راهنما
شوبو شيخ احمدي