برآورد فرسايش در حوضه كمه سميرم

كارشناسي ارشد

فرسايش خاك يك فرآيند طبيعي است كه وسعت و بزرگي آن توسط عوامل محيطي مختلف مانند: آب و هوا، خاك، توپوگرافي و پوشش گياهي كنترل مي¬شود. در اين مطالعه، به شناسايي عوامل موثر در فرسايش، پيش بيني و پهنه بندي فرسايش با استفاده از مدل حداكثر آنتروپي در حوضه كمه سميرم پرداخته شد. ابتدا داده هاي 13 نقطه نمونه برداي شده از منطقه تهيه گرديد سپس در محيط نرم افزار جي آي اس فاكتور فرسايش پذيري خاك، شاخص هاي فيزيوگرافي حوضه را از داده هاي رقومي ارتفاعي خاك با قدرت تفكيك 5/12 متر در نرم افزار SAGA-GIS و نقشه كاربري اراضي و تراكم پوشش گياهي با استفاده از ماهواره هاي سنتينل 2 تهيه گرديد و سپس هر يك از شاخص ها در محيط GIS با فرمت ASCII تهيه شد. براي اجراي مدل حداكثر آنتروپي، داده‌ها به دو بخش تقسيم شدند. 70 درصد داده‌ها براي آموزش مدل و 30 درصد براي ارزيابي عملكرد مدل به كار گرفته شد. در اين مطالعه با استفاده از آزمون جك نايف ميزان تأثير هر يك از شاخص ها بر ديگر شاخص ها مشخص شده و در نتيجه تأثيرگذارترين شاخص ها معرفي شد. جهت اعتبار سنجي مدل با استفاده از منحني راك (ROC) و مساحت زير منحني (AUC) مورد ارزيابي قرار گرفت. نتايج حاصل از اين پژوهش بيانگر اين موضوع بود كه به ترتيب شاخص هاي شبكه كانال ها، شاخص فرسايش پذيري خاك، كاربري اراضي، ارتفاع و شيب نسبي تأثيرگذارترين شاخص ها در ايجاد فرسايش در منطقه است، مقدار سطح زير منحني در اين مطالعه براي نمونه‌هاي آموزشي 92/0 و براي نمونه‌هاي آزمايشي 87/0 است كه نشان‌دهنده سطح عالي نتايج است كه قدرت تشخيص بالاي اين مدل را براي شناسايي مناطق مختلف فرسايش نشان مي‌دهد و براساس نقشه پهنه بندي مستخرج از مدل حداكثر آنتروپي محدوده پرخطر 80/46 درصد و محدوده با فرسايش كم 28/19درصد حوضه را در برمي‌گيرد.

231314

دانشگاه اصفهان

ژئومورفولوژي - ژئومورفولوژي و آمايش محيط

عليرضا تقيان